Minimum: najmniej, ile się da, i dlaczego się nie odmienia

Minimum to słowo z matematyki, które weszło do codziennej mowy. Minimum oznacza najmniej, co jest jeszcze dopuszczalne, i dlatego często pada w zdaniach z „co najmniej” i „przynajmniej”. Jego przeciwieństwem jest maksimum.

• Najmniejsza dopuszczalna ilość. *Zrobił tylko to, co niezbędne minimum.*
• Najniższa wartość (nauka, statystyka). *Minimum temperatury odnotowano w styczniu.*
• Co najmniej (potocznie). *Przyszło tam minimum sto osób.*

Odmiana

Minimum w zdaniu

• Ograniczył wydatki do minimum.Najczęstsze użycie: „do minimum”.
• Potrzebujesz minimum trzech osób, żeby zacząć grę.Potocznie jako „co najmniej”, bez odmiany.
• Płaca minimalna wzrosła w tym roku.Przymiotnik minimalny pochodzi od tego samego rdzenia.

Minimum po łacinie

Wyraz pochodzi od łacińskiego *minimum* — „najmniejsze”, czyli rodzaju nijakiego przymiotnika *minimus*, który służył jako stopień najwyższy od *parvus* („mały”). W polszczyźnie w liczbie pojedynczej nie zmienia formy, natomiast w nauce spotyka się liczbę mnogą *minima* (np. minima lokalne). Z minimum wiążą się pojęcia pokrewne: limit, czyli granica nieprzekraczalna, i norma, czyli poziom uznany za typowy. Uwaga na pisownię: minimum, a nie „minimun”. Warto znać stałe połączenia: minimum socjalne, minimum egzystencji, minimum programowe. Nie mylimy ich z potocznym „na minimum”, które lepiej zastąpić formą „do minimum”.