Limit: granica, której nie wolno przekroczyć

Limit to ustalona górna lub dolna granica, na przykład czasu, wydatków albo prędkości. Słowo pochodzi z łaciny i jest używane w prawie, finansach i sporcie.

Limit to oficjalnie ustalony próg, poniżej lub powyżej którego coś nie może się znaleźć. Karta płatnicza z limitem tysiąca złotych nie pozwoli wydać nawet o złotówkę więcej, a mandat za przekroczenie limitu prędkości zapłacisz bez dyskusji. Słowo należy do języka urzędów, finansów i sportu.

Odmiana

PrzypadekLiczba pojedynczaLiczba mnoga
Mianowniklimitlimity
Dopełniaczlimitulimitów
Celowniklimitowilimitom
Bierniklimitlimity
Narzędniklimitemlimitami
Miejscownik(o) limicie(o) limitach

W zdaniu

Skąd słowo i z czym się łączy

Rzeczownik pochodzi od łacińskiego *limes*, dopełniacz *limitis*, czyli „granica, ścieżka graniczna”. Tak samo nazywano rzymskie umocnienia na obrzeżach imperium. W języku polskim od limitu powstały *limitować* (wyznaczać granicę), *limitowany* (np. edycja limitowana) i *nielimitowany*. Warto odróżnić go od normy, która wyznacza standard, a nie bezwzględny próg. Z kolei zwrot do granic możliwości opisuje wysiłek zbliżony do limitu, ale już bez liczby. Pisownia jest prosta: limit zawsze przez *i* i bez podwójnych liter.

Czym limit różni się od normy?

Norma to wzorzec lub standard. Limit to twardy próg, którego przekroczenie ma skutki.

Co znaczy „edycja limitowana”?

To produkt wytworzony w ściśle określonej liczbie egzemplarzy. Po wyczerpaniu nakładu nie wraca do sprzedaży.

Czy można mówić „limit górny” i „limit dolny”?

Tak, choć zwykle limit oznacza górną granicę. Dolną często nazywa się progiem lub minimum.

Źródła

WhatsAppXTelegramFacebook

Więcej słów 5-literowych