Światło: od słońca do sygnalizatora, od świtu do świata

Światło to widzialny promień, który padający na przedmiot pozwala go zobaczyć. Polskie wyrazy *światło*, *świat*, *świt* i *święty* są dalekimi krewnymi: wszystkie wywodzą się od prasłowiańskiego rdzenia oznaczającego jasność. Najpotężniejszym źródłem jest słońce, a przeciwieństwem cień, dlatego światło i ciemność od zawsze są symbolami wiedzy i niewiedzy.

• Promieniowanie widzialne. *Światło słoneczne wpadało do pokoju.*
• Źródło światła. *Zgaś światło przed wyjściem.*
• Sygnalizator uliczny. *Przejechał na czerwonym świetle.*
• Przenośnie. *Wyszło na światło dzienne.*

Odmiana rzeczownika

Światło w zdaniu

• W świetle prawa umowa jest nieważna.„W świetle” oznacza „zgodnie z”; forma miejscownika to „świetle”.
• Zapal światło, bo nic nie widzę.Zdanie typowe w rozmowie domowej.
• Dyrektor dał zielone światło temu planowi.Zwrot oznacza pozwolenie na rozpoczęcie działania.

Zagadka miejscownika i rodzina wyrazów

• Miejscownik „w świetle”: w mianowniku mamy *światło*, a w miejscowniku liczby pojedynczej – *świetle*, czyli „ia” zmienia się w „ie”. Taka zmiana zachodzi też w *świat – na świecie*.
• Etymologia: prasłowiańskie *světъ* znaczyło „światło” i „świat”. Stąd *świt*, *świeca*, *świecić* i *święty*, a także świat rozumiany jako przestrzeń oświetlona.
• Zwroty: *światło dzienne*, *światło księżyca*, *rzucić światło na sprawę* (wyjaśnić), *stanąć w świetle reflektorów* (zyskać uwagę), *światła drogowe* (reflektory i sygnalizacja).