Co to jest słońce i kiedy pisać je wielką literą?
Słońce to gwiazda w centrum Układu Słonecznego, źródło światła i ciepła dla Ziemi; w znaczeniu ogólnym także światło tej gwiazdy.
Słońce to gwiazda, wokół której krąży Ziemia, ale też po prostu światło, które z niej płynie. W astronomii pisze się je wielką literą (Słońce) jako nazwę własną, a w codziennym życiu małą: „świeci słońce”, „opalam się na słońcu”. W obu użyciach jest rzeczownikiem rodzaju nijakiego, a jego światło wyznacza dzień i porę roku.
- Gwiazda. *Słońce jest ponad sto razy większe od Ziemi.*
- Światło i ciepło. *Dziś jest dużo słońca.*
- Miejsce nasłonecznione. *Postaw roślinę na słońcu.*
- Pieszczotliwie o osobie. *Chodź tu, moje słonko!*
Odmiana rzeczownika
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | słońce | słońca |
| Dopełniacz | słońca | słońc |
| Celownik | słońcu | słońcom |
| Narzędnik | słońcem | słońcami |
| Miejscownik | słońcu | słońcach |
| Wołacz | słońce! | słońca! |
Słońce w zdaniu
- Rano słońce wstało nad jeziorem.Mianownik jako podmiot.
- Nie siedź na słońcu zbyt długo.Miejscownik po *na*.
- Wokół tej gwiazdy krąży osiem planet.W liczbie mnogiej *słońca* oznacza inne gwiazdy podobne do Słońca.
Od *sołnca* do *słońca*
- Etymologia: staropolskie *słonce* wywodzi się z prasłowiańskiego *sъlnьce*, zdrobnienia od *sъlnъ*. Pokrewne jest łacińskie *sol* i angielskie *sun*, a w polszczyźnie od tego samego rdzenia pochodzi *słoneczny*.
- Pisownia: *ń* w tej formie pojawia się z miękkim *c*: *słońce*, *słonko*, ale *słoneczny* (bez *ń*).
- Zwroty: *wschód słońca*, *zachód słońca*, *pod słońce* (pod światło), *pod słońcem* (na świecie), *nic nowego pod słońcem*.
Kiedy pisać Słońce wielką literą?
W tekstach astronomicznych, gdy mowa o gwieździe jako ciele niebieskim. W znaczeniu światła czy pogody zostaje małą literą.
Czy „słonko” to zdrobnienie od słońce?
Tak, to zdrobnienie od słowa *słońce*, używane czule także wobec ukochanej osoby lub dziecka.