Słabość: brak siły, ale też czułe miejsce
Słabość to brak siły, wytrzymałości lub odporności; także przywiązanie do kogoś lub czegoś, czemu trudno się oprzeć.
Słabość to rzeczownik utworzony od przymiotnika *słaby*, który sięga prasłowiańskiego pnia *slabъ*. W polszczyźnie ma dwa oblicza: fizyczne i uczuciowe. Kiedy mówimy „mam do niej słabość”, nie chodzi o chorobę, tylko o czułość, której nie umiemy zwalczyć. Przeciwieństwem jest siła, a bliskim sąsiadem wada, czyli niedoskonałość charakteru.
- Brak siły, osłabienie. *Poczuł nagłą słabość w nogach.*
- Wada, skaza charakteru. *Jego słabością jest próżność.*
- Skłonność do czegoś lub kogoś. *Mam słabość do czekolady.*
- Utrata przytomności (starsze użycie). *Ogarnęła ją słabość i upadła.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | słabość | słabości |
| Dopełniacz | słabości | słabości |
| Celownik | słabości | słabościom |
| Narzędnik | słabością | słabościami |
| Miejscownik | słabości | słabościach |
Przykłady
- Żywię słabość do starych filmów.Konstrukcja „żywić słabość do” brzmi nieco książkowo.
- Przyznał się do własnych słabości.Liczba mnoga w znaczeniu „wady, ułomności”.
- Z powodu słabości nie wstawał z łóżka.Opis fizyczny, styl neutralny.
Słabość czy słabizna?
- Słabość — ogólny rzeczownik, brzmi neutralnie lub literacko.
- Słabizna — potocznie lub lekceważąco o rzeczy marnej jakości.
- Słabeusz — człowiek bez siły, często pogardliwie.
- Mieć słabość do kogoś — dostrzegać w nim coś ujmującego; patrz też miłość.
Słowo kończy się na „-ość”, jak „wolność” czy „młodość”. Takie rzeczowniki odprzymiotnikowe są w polszczyźnie bardzo liczne i zawsze rodzaju żeńskiego.
Jak poprawnie odmienić „słabość” w dopełniaczu?
Dopełniacz brzmi „słabości”, tak samo jak celownik i miejscownik liczby pojedynczej.
Czy „słabość” to to samo co „słabostka”?
Prawie. „Słabostka” to zdrobnienie o łagodnym tonie, oznaczające drobną wadę lub małą przyjemność, której trudno się oprzeć.