Świadek: ten, który widział, i ten, który stoi przy ołtarzu

Świadek to człowiek, który był przy czymś obecny i może to potwierdzić. W sądzie oznacza osobę składającą zeznania, a na ślubie – osobę, której podpis potwierdza ważność małżeństwa, więc raz mówi prawdę o przeszłości, a raz poświadcza wspólną przyszłość. W procesie jest jednym z kluczowych dowodów, a przesłuchuje go sędzia.

• Osoba widząca zdarzenie. *Świadek wypadku zadzwonił na pogotowie.*
• Osoba zeznająca w sądzie. *Świadek złożył przysięgę.*
• Świadek na ślubie. *Pan młody wybrał brata na świadka.*

Odmiana rzeczownika

Świadek w zdaniu

• Świadkowie zeznali, że widzieli mężczyznę w kapturze.Liczba mnoga osobowa: „świadkowie”.
• Został świadkiem na ślubie przyjaciela.Zwrot „być świadkiem” bywa używany też w znaczeniu ogólnym.
• Świadek koronny zgodził się współpracować z prokuraturą.Termin prawny: osoba, która zeznaje i otrzymuje ochronę.

Od wiedzy do świadectwa

• Etymologia: słowo wywodzi się od prasłowiańskiego rdzenia związanego z wiedzą (*wiedzieć*). Świadek jest więc dosłownie tym, który wie, bo widział. Wspólny rdzeń ma też *świadectwo* i *świadczyć*.
• Naoczny: o świadku, który sam widział zdarzenie, mówimy *naoczny świadek*. Świadek „ze słyszenia” opiera się na cudzej relacji i jego wiarygodność jest mniejsza.
• Ruchome „e”: w mianowniku *świadek*, ale *świadka*, *świadkiem*; zmiana dotyczy wielu rzeczowników na „-ek”, na przykład *sen – snu*.