Bohater: ten, kto odważył się albo kogo opisano

Bohater to ktoś, kogo podziwiamy za odwagę, a w literaturze – po prostu główna postać. Wyraz pochodzi od turkijskiego „bahadur” i oznaczał dawniej rycerza, który ma w sobie wyjątkową siłę. Dlatego tak łatwo łączymy go z odwagą i z dawnym rycerzem.

• Odważny człowiek. *Strażak, który uratował dziecko, został bohaterem miasta.*
• Główna postać dzieła. *Bohaterem powieści jest młody lekarz.*
• Ofiara lub uczestnik wydarzenia. *Bohater reportażu opowiedział swoją historię.*
• Ironicznie: ktoś, kto się zbłaźnił. *No, to ty jesteś bohater dzisiejszego dnia.*

Odmiana rzeczownika

Bohater w zdaniu

• Ten pies został bohaterem lokalnych wiadomości.Przenośnie: o zwierzęciu, w mediach.
• Bohaterowie bajki pokonali smoka.Liczba mnoga męskoosobowa, końcówka -owie.
• Nie udawaj bohatera, tylko wezwij pomoc.Potocznie, ironicznie.

Pochodzenie, rodzaje i niuanse

• Etymologia: z ukraińskiego lub rosyjskiego *богатырь*, wcześniej z turkijskiego *bahadur* („waleczny”); ta sama rodzina dała „batyr” i „bahadur” w innych językach.
• Rodzaje: *bohater pozytywny*, *bohater negatywny*, *bohater tragiczny*, *bohater narodowy*.
• Forma żeńska: *bohaterka*, z liczbą mnogą *bohaterki*.
• Pisownia: po „bo” piszemy „h”, a nie „ch”; w wołaczu r zmienia się w rz: *bohater – bohaterze!*.