Oficer: od łacińskiego obowiązku do epolet

Oficer to wojskowy lub funkcjonariusz w korpusie dowódczym. Słowo wywodzi się od łacińskiego *officium*, „obowiązek, urząd” — przez francuskie *officier* i niemieckie *Offizier* — więc ma wspólny rdzeń z „oficjalny” i angielskim *office*. Wyższe stopnie noszą m.in. kapitan, major i generał.

• Wojskowy od podporucznika wzwyż. *Młody oficer objął dowództwo plutonu.*
• Funkcjonariusz służb. *Oficer dyżurny przyjął zgłoszenie.*
• Oficer prasowy. *Rzecznik wojska to oficer prasowy.*

Odmiana

Oficer w zdaniu

• Oficer wydał rozkaz i odszedł.Rzeczownik męskoosobowy: mianownik lm. „oficerowie”.
• Widzę oficera przy bramie.Biernik równy dopełniaczowi: oficera.
• Z oficerem rozmawiał dowódca pułku.Po „z” stoi narzędnik: z oficerem.

Biernik jak dopełniacz

Rzeczowniki męskie oznaczające osoby mają w bierniku liczby pojedynczej formę dopełniacza: „widzę oficera”, „znam kapitana”. W liczbie mnogiej biernik to też dopełniacz: „widzę oficerów”. W wojsku ważny jest podział na szeregowych, podoficerów i oficerów, przy czym oficerowie stanowią korpus dowódczy. Własnych oficerów mają też policja i straż pożarna.

Oficerowie nosili dawniej szarfy, ostrogi i szable, a dziś wyróżniają się dystynkcjami na naramiennikach. Po ukończeniu szkoły oficerskiej absolwent otrzymuje pierwszy stopień oficerski podczas uroczystej promocji.

Najczęstsze pytania