Nastrój: stan ducha, atmosfera i strojenie instrumentu
Nastrój to stan emocjonalny człowieka w danym momencie albo atmosfera panująca w miejscu, w utworze czy podczas spotkania.
Nastrój opisuje to, w jakim stanie ducha się znajdujesz. Od nastroju zależy, czy ten sam poniedziałek będzie nudny, czy całkiem przyjemny. Słowo dotyczy także miejsc, muzyki i tekstów, które wywołują określone odczucia.
- Stan emocjonalny. *Miał dziś wyjątkowo dobry nastrój.*
- Atmosfera miejsca lub chwili. *Świece tworzyły romantyczny nastrój.*
- Ogólne emocje grupy. *Nastroje społeczne wyraźnie się pogorszyły.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | nastrój | nastroje |
| Dopełniacz | nastroju | nastrojów |
| Celownik | nastrojowi | nastrojom |
| Narzędnik | nastrojem | nastrojami |
| Miejscownik | o nastroju | o nastrojach |
Nastrój w zdaniu
- Nie jestem w nastroju do rozmów.Zwrot „w nastroju do czegoś”.
- Ten film ma niezwykły nastrój.Znaczenie przenośne: atmosfera.
- Poprawił mi się humor, a razem z nim nastrój całego dnia.Humor i nastrój często występują razem.
Od strojenia do nastroju
Rzeczownik pochodzi od czasownika *stroić* w dawnym znaczeniu „dostrajać instrument”. Muzyk nastraja gitarę, a człowiek ma nastrój — jakby jego dusza była „nastrojona” na określoną tonację. Dlatego mówimy też o *nastrojowej* muzyce czy o *rozstrojonym* człowieku. W pisowni uwagę zwraca zamiana ó–o: w mianowniku nastrój, ale w liczbie mnogiej nastroje. Słowo bliskie znaczeniowo to humor, lecz humor częściej opisuje chwilowy stan zadowolenia, a nastrój obejmuje też melancholię i niepokój. W opisie uczuć pojawia się również smutek.
Czym różni się nastrój od humoru?
Humor to zwykle krótkotrwały stan dobry lub zły, a nastrój obejmuje całe spektrum, także trwalsze odczucia.
Dlaczego piszemy „nastrój”, a nie „nastruj”?
Bo ó występuje w mianowniku, a przy odmianie wymienia się na o (nastroje, nastrojów).