Obrońca: kto nim jest w sądzie, na boisku i w wojsku?

Obrońca pojawia się w aż trzech zupełnie różnych światach. Ten sam wyraz opisuje prawnika w todze, piłkarza przy własnej bramce i wojownika na murach twierdzy. Wspólny mianownik jest jeden: ktoś staje po stronie słabszego lub zagrożonego.

• Adwokat oskarżonego. *Obrońca złożył apelację od wyroku.*
• Zawodnik defensywny. *Obrońca wybił piłkę z linii bramkowej.*
• Ten, kto wspiera sprawę. *Była gorącą obrończynią praw zwierząt.*

Odmiana

Obrońca w zdaniu

• Sąd wysłuchał mowy obrońcy.Dopełniacz: obrońcy, mimo końcówki -a.
• Jego obrońcą został znany adwokat.Narzędnik po czasowniku zostać.
• Trener ustawił trzech obrońców w linii.Biernik liczby mnogiej równy dopełniaczowi.

Pułapki odmiany

Rzeczownik ma rodzaj męski, choć kończy się na -a, jak „poeta” czy „kolega”. Dlatego mówimy mój obrońca, nie „moja obrońca”. Żeński odpowiednik to obrończyni. Ciekawostką jest zamiana ó–o: mamy *obrońca*, ale *obrony* czy *bronić*. Pokrewne jest słowo obrona, od którego wywodzi się też czasownik. W prawie rozróżnia się obrońcę z wyboru i z urzędu: pierwszego wynajmuje oskarżony, drugiego wyznacza sąd. W pisowni pamiętaj o ó w drugiej sylabie i o ń przed c: wynika to ze związku z czasownikiem *bronić*. Warto też odróżnić obrońcę od adwokata: adwokat to zawód, a obrońca to rola, którą adwokat pełni w konkretnej sprawie.