Humor, czyli płyn, nastrój i poczucie śmieszności
Humor to zdolność dostrzegania śmieszności albo sam nastrój danej osoby. W starszym znaczeniu oznaczał płyn ustrojowy lub usposobienie.
Humor potrafi być poczuciem dowcipu, ale też zwykłym nastrojem. Można mieć dobry humor, nie mając poczucia humoru, i odwrotnie. W codziennej rozmowie obie rzeczy mieszają się ze sobą, a gdy ktoś jest w dobrym nastroju, mówimy, że ma humor. Pokrewne są dowcip i śmiech.
- Poczucie śmieszności. *Ma świetny humor i zna mnóstwo anegdot.*
- Nastrój. *Dziś jestem w kiepskim humorze.*
- Kaprysy, fochy (liczba mnoga). *Ma humory jak pogoda w kwietniu.*
- Gatunek: komizm. *Humor sytuacyjny, humor absurdalny.*
Odmiana przez przypadki
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | humor | humory |
| Dopełniacz | humoru | humorów |
| Celownik | humorowi | humorom |
| Biernik | humor | humory |
| Narzędnik | humorem | humorami |
| Miejscownik | humorze | humorach |
Przykłady użycia
- Nie masz poczucia humoru!Wyrażenie stałe: poczucie humoru.
- Wstał dziś w złym humorze.Miejscownik: w humorze (r zmienia się w rz).
- Szef ma humory, więc lepiej mu nie wchodzić w drogę.Liczba mnoga: kapryśny nastrój.
Cztery humory i pisownia przez h
Łacińskie *humor* znaczyło „wilgoć, płyn”. Starożytni lekarze uważali, że ciało wypełniają cztery płyny: krew, flegma, żółć i czarna żółć. Ich proporcje decydowały o usposobieniu. Stąd z czasem słowo „humor” zaczęło oznaczać nastrój i charakter. Pisownia zaczyna się od h, nie od *ch*; w polszczyźnie zawsze piszemy humor, a pokrewne słowa to *humorystyczny*, *humorysta* i *humorzasty*. W Polsce utrwaliły się też „humory” w liczbie mnogiej jako fochy.
Czy humor i dowcip to to samo?
Nie. Dowcip to pojedyncza zabawna wypowiedź, a humor to szersza zdolność dostrzegania komizmu lub ogólny nastrój.
Dlaczego humor pisze się przez h?
Bo to zapożyczenie z łaciny, gdzie zaczynało się od h. Polszczyzna nie zmienia tej pisowni.