Płomień: ogień, który widać
Płomień to świecąca strefa spalanych gazów, widoczna jako języki ognia. W przenośni także silne uczucie lub zapał.
Płomień to coś, co się porusza i oświetla. Pochodzi od prasłowiańskiego rdzenia związanego z paleniem, więc jest krewnym czasowników *palić* i *płonąć*. Do tej samej rodziny należą *płomienny* i *płomyk*.
- Widoczna część ognia. *Płomień świecy zadrżał na wietrze.*
- Pożar. *Dom stanął w płomieniach.*
- Silne uczucie. *W jego oczach płonął płomień gniewu.*
- Namiętność (poetycko). *Płomień miłości nie wygasł po latach.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | płomień | płomienie |
| Dopełniacz | płomienia | płomieni |
| Celownik | płomieniowi | płomieniom |
| Biernik | płomień | płomienie |
| Narzędnik | płomieniem | płomieniami |
| Miejscownik | o płomieniu | o płomieniach |
Płomień w zdaniu
- Zgaś płomień, zanim wyjdziesz z kuchni.Biernik równy mianownikowi.
- Strażacy opanowali płomienie.Mianownik liczby mnogiej: płomienie.
- Zakochał się w niej z płomienną namiętnością.Przymiotnik „płomienny” wzmacnia przenośnię.
Płomień, ogień i płomyk
Mówimy: *stanąć w płomieniach*, *zdusić płomień w zarodku*, a przysłowie przypomina: „nie ma dymu bez ognia”. Choć ogień oznacza całe zjawisko, płomień to jego widoczny fragment, jeden język. Zdrobnienie *płomyk* wskazuje mały płomień, a *płomyczek* to pieszczotliwa odmiana. W liczbie mnogiej dopełniacz brzmi *płomieni*, bez końcówki -ów, a przymiotnik *płomienny* oznacza coś gorącego, na przykład przemówienie. Znane połączenia to *płomień olimpijski*, *płomień pamięci* oraz *płomień nadziei*. Słowo dym towarzyszy mu w wielu frazach, a straż pożarna najczęściej zajmuje się dopiero tym, co zostawia płomień. Warto zauważyć, że w poezji bywa używany zamiast słowa „miłość”, jako jej symbol.
Czym różni się płomień od ognia?
Ogień to zjawisko spalania, a płomień to widoczna, świecąca część tego zjawiska.
Jak brzmi dopełniacz liczby mnogiej?
Płomieni, z samogłoską -i na końcu.