Maniery: dlaczego to słowo nie ma liczby pojedynczej?
Maniery to sposób zachowania się człowieka w towarzystwie, jego obycie i ogłada. Słowo występuje prawie zawsze w liczbie mnogiej, np. w wyrażeniu „dobre maniery”.
Maniery to słowo, które praktycznie nie istnieje w liczbie pojedynczej. O człowieku mówimy, że ma dobre albo złe maniery, a nigdy, że ma „jedną manierę” — to znaczyłoby coś innego. Chodzi o ogół zachowań widocznych w kontaktach z ludźmi.
- Sposób zachowania się, obycie. *Miał nienaganne maniery.*
- Zwyczaje i nawyki towarzyskie. *Uczono go manier od dziecka.*
- Przesadne, sztuczne zachowanie. *Te jej maniery wydawały się wystudiowane.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba mnoga | Przykład |
|---|---|---|
| Mianownik | maniery | dobre maniery |
| Dopełniacz | manier | brak manier |
| Celownik | manierom | przyglądać się manierom |
| Narzędnik | manierami | olśnić manierami |
| Miejscownik | manierach | o manierach |
Maniery w zdaniu
- Z takimi manierami nie zrobisz kariery w dyplomacji.Typowe połączenie: z manierami, bez manier.
- Był człowiekiem bez manier, więc nikt go nie zapraszał.Dopełniacz po „bez”: manier.
- Uczyła dzieci dobrych manier przy stole.Przymiotnik też w liczbie mnogiej: dobrych manier.
Pochodzenie i pokrewne wyrazy
Słowo przyszło z francuskiego *manière* („sposób, styl”), a to z włoskiego *maniera*, które wywodzi się od łacińskiego *manus* — ręka. Pierwotnie chodziło więc o sposób „posługiwania się ręką”, czyli własny styl działania. Z tego samego pnia pochodzi manieryzm, kierunek w sztuce z XVI wieku. Maniery często zestawia się ze zwyczajem, ale zwyczaj dotyczy też grup i społeczeństw, a maniery — pojedynczego człowieka.
Czy można powiedzieć „maniera”?
Poprawnie, ale w innym znaczeniu: to charakterystyczny sposób wykonywania czegoś, zwłaszcza w sztuce, np. maniera malarska.
Czy maniery oznaczają zawsze coś pozytywnego?
Nie. Same w sobie są neutralne, dopiero przymiotnik (dobre, kiepskie) nadaje ocenę.