Konto: bankowe, internetowe i „na czyjeś konto”
Konto to rachunek, na którym zapisuje się pieniądze albo dostęp użytkownika, na przykład konto w banku lub w serwisie internetowym.
Konto pojawia się wszędzie, gdzie ktoś prowadzi rachunki: w banku, w sklepie, w aplikacji. Każdy z nas ma ich kilka, ale dopiero zwrot „na konto” pokazuje, jak mocno wrosło w język. Zakładasz je zwykle, podając dane, a w serwisie zabezpieczasz je hasłem. W finansach jest ściśle związane z bankiem.
- Rachunek bankowy. *Wpłacił pieniądze na konto.*
- Profil użytkownika w serwisie. *Założyłem konto na portalu.*
- Rozliczenie, zapis należności. *Wpisz to na konto firmy.*
- Zwrot „na czyjeś konto”. *Przypisał to na swoje konto.*
Odmiana przez przypadki
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | konto | konta |
| Dopełniacz | konta | kont |
| Celownik | kontu | kontom |
| Biernik | konto | konta |
| Narzędnik | kontem | kontami |
| Miejscownik | koncie | kontach |
Przykłady użycia
- Na moim koncie jest już przelew.Miejscownik: na koncie (t zmienia się w c).
- Zalogowałem się na swoje konto.Biernik równy mianownikowi.
- To zapisano na jego konto.W przenośni: uznano za jego zasługę lub winę.
Konto w przenośni i skąd słowo
Słowo przyszło z niemieckiego *Konto*, a to z włoskiego *conto* — „rachunek”, z łacińskiego *computare*, „obliczać”. Dlatego w księgowości konto jest zestawieniem wpływów i wydatków. W codziennym języku „na konto” ma dwa sensy. Na czyjeś konto znaczy: przypisać komuś coś (zasługę lub winę). Na swoje konto — na własną odpowiedzialność. Na konto czegoś — w ramach czegoś, jako zaliczka. Zwróć uwagę, że w miejscowniku mówimy na koncie, nie „na konte”.
Konto czy rachunek?
W bankowości oba słowa są zbliżone. „Rachunek” brzmi bardziej formalnie, „konto” — codziennie.
Dlaczego mówi się na koncie?
Bo w miejscowniku t zmienia się w c, tak jak w słowie front (na froncie).