Władca: kto nim jest i jak go zwołać (wołacz „władco”)?

Władca to ten, kto rządzi, a w tradycji europejskiej zwykle ktoś z rodu panującego. Słowo pochodzi od czasownika „władać”, więc dosłownie władca to ten, który włada. Odmienia się jak rzeczownik męski zakończony na -a, ale ma końcówki rodzaju męskiego.

• Panujący monarcha. *Bolesław Chrobry był pierwszym władcą Polski, który koronował się na króla.* Zobacz też król.
• Ten, kto sprawuje władzę nad czymś. *Lew bywa nazywany władcą sawanny.*
• W literaturze i kulturze popularnej. *„Władca Pierścieni” Tolkiena to tytuł jednej z najsłynniejszych powieści fantasy.*

Odmiana rzeczownika władca

Władca w zdaniu

• Władco, wysłuchaj naszej prośby!Wołacz: władco (nie „władca”), jak w „sędzio”, „wojewodo”.
• Poddani składali hołd nowemu władcy.Celownik: komu? władcy.
• Jak wyglądały rządy tego władcy?Dopełniacz: rządy władcy.

Władca, panujący i rządzący

• Władać (niedokonany) znaczy sprawować władzę lub posługiwać się czymś: *władać mieczem*, *władać językiem*.
• Przymiotnik władczy opisuje ton lub gest kogoś, kto narzuca swoją wolę: *władczy głos*.
• Rzeczownik odmienia się jak „poeta” czy „kolega”, dlatego liczba mnoga to władcy, nie „władce”.
• Zwróć uwagę na wołacz „władco”: mówimy tak, zwracając się wprost, a nie „Władca!”.
• Powiązane słowo tej rodziny to władza, rdzeń „wład-” pochodzi z prasłowiańskiego *vold-*.