Twarz: stracić, zachować i zmienić — frazeologia ze słowem twarz
Twarz to przednia część głowy człowieka, z oczami, nosem i ustami, a w przenośni wyraz czyjejś miny, osobowości lub osoba reprezentująca coś.
Twarz to dla człowieka coś więcej niż anatomia. Wyrażenie „stracić twarz” oznacza utratę autorytetu w oczach innych, co pokazuje, że twarz bywa metaforą własnej godności. Zdaje się, że to kalka z angielskiego, które z kolei przejęło frazę z chińskiego.
- Przednia część głowy. *Umyj twarz zimną wodą.*
- Wyraz twarzy. *Miała smutną twarz.*
- Osoba reprezentująca coś. *Znany aktor został twarzą kampanii.*
- Strona, oblicze (przenośnie). *Ukazała swoją prawdziwą twarz.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | twarz | twarze |
| Dopełniacz | twarzy | twarzy |
| Celownik | twarzy | twarzom |
| Biernik | twarz | twarze |
| Narzędnik | twarzą | twarzami |
| Miejscownik | twarzy | twarzach |
Przykłady użycia
- Spojrzał jej w twarz i nic nie powiedział.Biernik po przyimku „w”.
- Rozmawiali twarzą w twarz.Wyrażenie: osobiście, bez pośredników.
- Nie chciał stracić twarzy przed zespołem.Dopełniacz po „stracić”; sens przenośny.
Twarz w polszczyźnie
- Stracić twarz — doznać upokorzenia.
- Zachować twarz — wyjść z trudnej sytuacji z godnością.
- Twarzą w twarz — osobiście.
- Z twarzy podobny — wyglądający jak ktoś inny.
Rzeczownik jest rodzaju żeńskiego i ma charakterystyczną odmianę: dopełniacz liczby mnogiej brzmi tak samo jak pojedynczej — „twarzy”. Rysy twarzy tworzą oko z brwiami, usta i nos. Jeśli chodzi o wyraz twarzy, mówimy: poważna, wesoła, blada, uśmiechnięta. Przymiotnik „twarzowy” znaczy „pasujący do czyjejś twarzy”, na przykład twarzowa fryzura.
Czy twarz i oblicze to to samo?
W znaczeniu fizycznym tak, ale „oblicze” brzmi uroczyście i literacko.
Jak odmienia się twarz w liczbie mnogiej?
Twarze, twarzy, twarzom, twarze, twarzami, twarzach.