Skarb: złoto, państwo i czułe słowo
Skarb to cenny przedmiot zakopany lub przechowywany, ale też majątek państwa i pieszczotliwe zwracanie się do bliskiej osoby. Wołacz skarbie jest bardzo częsty.
Skarb oznacza zbiór cennych rzeczy, ale też wartość symboliczną. W Biblii pada zdanie: „Gdzie skarb twój, tam i serce twoje”, które do dziś bywa cytowane w polszczyźnie. Słowo służy też jako czułe zwrócenie się: *skarbie*.
- Zbiór cennych rzeczy. *Odnaleziono skarb z epoki brązu.*
- Majątek państwa. *Skarb Państwa.*
- Pieszczotliwe zwrócenie się. *Skarbie, chodź tu.*
- Coś bardzo cennego. *Zdrowie to prawdziwy skarb.*
Odmiana rzeczownika
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | skarb | skarby |
| Dopełniacz | skarbu | skarbów |
| Celownik | skarbowi | skarbom |
| Narzędnik | skarbem | skarbami |
| Miejscownik | skarbie | skarbach |
| Wołacz | skarbie | skarby |
Skarb w zdaniach
- Dzieci szukały skarbu na wyspie.Dopełniacz po „szukać”.
- Skarb Państwa jest stroną w tym postępowaniu.Termin prawny, pisany wielką literą.
- Mój skarbie, jak minął dzień?Wołacz, bardzo ciepły i rodzinny.
Skarb, skarbiec i skarbnik
- Skarbiec — pomieszczenie do przechowywania skarbów lub kosztowności.
- Skarbnik — osoba zarządzająca kasą; również postać z legend górniczych.
- Skarbonka — pojemnik na oszczędności.
- Pokrewne: złoto, bank i budżet.
Wołacz *skarbie* ma ten sam kształt co miejscownik, ale wyraźnie się od niego różni. Gdy ktoś mówi *Skarbie!*, zwraca się do osoby, a *o skarbie* wskazuje na przedmiot. Dlatego warto zwracać uwagę na przyimki: ich brak jest sygnałem wołacza, a ich obecność – miejscownika.
Czy skarbie to wołacz?
Tak. Wołacz od słowa skarb brzmi skarbie i służy jako czułe zwrócenie się; zdrobnienie to na przykład *skarbeczku*.
Dlaczego Skarb Państwa pisze się wielką literą?
Bo to nazwa własna instytucji prawnej, tak samo jak Rzeczpospolita Polska.