Ogon, ogonek i ogon kolejki

Ogon wiąże się nie tylko ze zwierzętami. W polskiej pisowni „ogonkiem” nazywamy znak pod literami ą i ę, więc słowo ogon jest dosłownie wpisane w alfabet. Dla osoby uczącej się polskiego to ważna wskazówka: dziewięć liter naszego alfabetu ma dodatkowy znaczek, a ogonki mają tylko dwie z nich.

• Tylna część ciała zwierzęcia. *Pies merda ogonem.*
• Koniec czegoś. *Ogon komety świeci w nocy.*
• Tył pojazdu. *Ogon samolotu uszkodził wiatr.*
• Śledzący człowiek (potocznie). *Zauważył, że ma ogon, więc skręcił w boczną uliczkę.*

Odmiana

W zdaniu

• Kot machał ogonem w rytm muzyki.Narzędnik po „machać”.
• Zostaliśmy w ogonie kolejki.Miejscownik; „ogon kolejki” to jej koniec.
• Podkulił ogon i wyszedł bez słowa.Zwrot „podkulić ogon” znaczy „poddać się ze wstydem”.

Ogon w polszczyźnie

• Ogonek — mały ogon, a także znak diakrytyczny pod ą, ę.
• Podkulić ogon — wycofać się ze strachu lub wstydu.
• Ogon macha psem — mała część rządzi całością, z angielskiego *the tail wagging the dog*.
• Siedzieć komuś na ogonie — jechać tuż za nim albo go prześladować.
• Warto pamiętać, że ogon jest ważny także w mowie potocznej: o osobie, która przez cały dzień chodzi za nami, mówimy, że „ciągnie się jak ogon”. Zwierzęta z ogonem to kot i ptak, choć u ptaka ogon służy też do sterowania w locie.