Miecz: broń, która nazwała też kwiat w ogrodzie

Miecz to długa broń z prostą, zwykle obosieczną głownią. Piękny kwiat ogrodowy zwany mieczykiem nazywa się tak od kształtu liści, które przypominają miecz, a nie od ostrej broni. Słowo wywodzi się od prasłowiańskiego *mečь* i jest znane w wielu językach słowiańskich.

• Broń sieczna i kłująca. *Rycerz dobył miecza i stanął do walki.*
• Symbol władzy i sprawiedliwości. *Miecz Temidy* — wymiar sprawiedliwości.
• Miecz obosieczny. *To miecz obosieczny* — rzecz mająca zarówno zalety, jak i wady.
• Roślina. *Mieczyk* to kwiat ogrodowy, znany też jako gladiolus.

Odmiana

Przykłady

• Muzeum wystawiło miecz z czternastego wieku.Neutralne, opis eksponatu.
• Ostrze miecza było zardzewiałe.Dopełniacz po „ostrze”.
• W bitwie walczył mieczem i tarczą.Narzędnik: walczyć czymś.

Miecz, szabla, szpada

Te trzy rodzaje broni często się myli. Miecz ma proste ostrze, które tnie i kłuje. Szabla jest zakrzywiona i służy głównie do cięcia, popularna w polskiej jeździe. Szpada jest cienka, długa i przeznaczona do pchnięć. Najsłynniejszym polskim mieczem jest Szczerbiec, używany przy koronacjach królów i dziś przechowywany na Wawelu. Wokół tematu pojawia się często rycerz i bitwa. Pisownia: *miecz* kończy się na cz, co widać w odmianie: *miecza*. Dopełniacz liczby mnogiej *mieczy* tworzy się tak samo jak *klucz — kluczy*.