Lekcja: zajęcia, nauczka i łaciński rdzeń „czytać”

Lekcja to najczęściej godzina w szkolnym planie, ale słowo ma też wymiar przenośny. Łacińskie *lectio* oznaczało czytanie, więc lekcja była pierwotnie tym, co uczeń czytał lub słyszał od nauczyciela. Ten sam rdzeń kryje się w lektorze, lekturze i legendzie.

• Zajęcia szkolne. *Lekcja polskiego zaczyna się o ósmej.*
• Nauka lub jej wynik. *To była dla niego dobra lekcja.*
• Prywatne zajęcia. *Bierze lekcje angielskiego u korepetytora.*

Odmiana przez przypadki

Lekcja w zdaniu

• Po lekcjach idę na trening.Wyrażenie „po lekcjach” znaczy: po zajęciach w szkole.
• Odrobiłem już lekcje.W polszczyźnie „odrabiać lekcje” znaczy: robić pracę domową.
• To była lekcja życia.Przenośnie: ważne doświadczenie.

Rodzina słów od łacińskiego legere

• Lektura — to, co się czyta; w szkole także obowiązkowa książka.
• Lektor — osoba czytająca na głos lub nauczyciel języka obcego.
• Legenda — z łac. *legenda*, czyli „rzeczy do czytania”; początkowo żywoty świętych.
• Zwroty — „dać komuś lekcję” to pouczyć, a „odrabiać lekcje” to pracować w domu. Środowiskiem lekcji jest zwykle szkoła, a jej uczestnikiem uczeń lub nauczyciel.

W polskich szkołach lekcja trwa zwykle czterdzieści pięć minut, a przerwy między lekcjami trwają od pięciu do dwudziestu minut. W języku potocznym mówi się też „lekcja WF-u” albo „lekcja polskiego”, czyli lekcja wychowania fizycznego lub języka polskiego. Nazwy przedmiotów chętnie się skraca.