Kopia i kopia: kopia pliku i dawna kopia rycerska

Kopia to dokładne odtworzenie czegoś, co już istnieje. Ale w polszczyźnie istnieje też druga „kopia” — długa włócznia, która nie ma z pierwszą nic wspólnego poza brzmieniem. Najczęściej myślimy o kopii pliku, dokumentu lub obrazu, a w pracy biurowej o czynności kopiowania. Przy komputerze pomagają plik i skan.

• Wierne odtworzenie oryginału. *Zrobiłem kopię dokumentu.*
• Zapasowa wersja danych. *Zapisz kopię bezpieczeństwa.*
• Reprodukcja dzieła. *To tylko kopia obrazu.*
• Dawna broń: długa włócznia. *Rycerz uniósł kopię.*

Odmiana przez przypadki

Przykłady użycia

• Poproszę o kopię umowy.Biernik: kopię.
• W razie awarii mamy kopię na dysku zewnętrznym.Kopia zapasowa, ważna w informatyce.
• Nie ma sensu kruszyć kopii o drobiazg.Zwrot „kruszyć kopie”: spierać się zawzięcie.

Dwie kopie o różnym pochodzeniu

Kopia w znaczeniu „odpis” pochodzi z łacińskiego *copia*, czyli „obfitość, zasób”. W średniowieczu *copiam facere* znaczyło „dać możność przepisania”, stąd sens odtworzenia. Natomiast kopia jako broń ma rodowód prasłowiański i jest prawdopodobnie spokrewniona z *kopać* i *kopiec*. Dlatego mówi się „kruszyć kopie”, czyli dosłownie łamać włócznie w turnieju, a dziś — prowadzić zażarte spory. W odmianie dopełniacz liczby mnogiej brzmi kopii, nie „kopij”. W zwrocie „kopia zapasowa” oba słowa się odmieniają: z kopii zapasowej. Zobacz też papier.