Gest: ruch, który mówi więcej niż słowa
Gest to ruch ciała, zwykle rąk, wyrażający myśl, uczucie lub zamiar. W przenośni oznacza też czyn o wartości symbolicznej, np. piękny gest.
Gest to ruch ciała, zwykle rąk lub głowy, który coś znaczy. Pokiwanie głową, uniesiony kciuk czy wyciągnięta ręka potrafią zastąpić całe zdanie. Wyraz pochodzi z łaciny, od *gestus*, i jest spokrewniony z czasownikiem *gerere*, czyli „nosić, wykonywać”.
- Ruch ciała. *Zrobił gest oznaczający ciszę.*
- Czyn symboliczny. *Przeprosiny były miłym gestem.*
- Zachowanie wobec kogoś. *Taki gest zasługuje na podziękowanie.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| mianownik | gest | gesty |
| dopełniacz | gestu | gestów |
| celownik | gestowi | gestom |
| biernik | gest | gesty |
| narzędnik | gestem | gestami |
| miejscownik | geście | gestach |
Przykłady użycia
- Wykonała gest, by wszyscy usiedli.Opis zachowania; „zrobić gest” i „wykonać gest” są poprawne.
- To był piękny gest z jego strony.Ocena czynu; „gest” bywa synonimem uprzejmości.
- Mówił, żywo gestykulując.Czasownik „gestykulować” pochodzi od tego samego rdzenia.
Gest a obraźliwy gest
W języku polskim funkcjonuje też określenie gest Kozakiewicza: to wulgarny gest, który polski tyczkarz Władysław Kozakiewicz pokazał publiczności podczas igrzysk olimpijskich w Moskwie w 1980 roku. Wyrażenie przeszło do codziennej polszczyzny jako nazwa gestu obscenicznego, choć warto pamiętać, że jest wulgarne. Bardziej pozytywne zwroty to „pojednawczy gest” czy „szlachetny gest”. Zbliżone znaczeniowo jest słowo znak, ale nie każdy znak jest gestem, a ruch może być po prostu przypadkowy.
Czy „gest” to wyraz tylko o rękach?
Nie. Gestem może być ruch głowy, ramion, mimika twarzy, a w przenośni nawet czyn.
Jak brzmi miejscownik?
„Geście”: „w geście”, „o geście”. Tu zachodzi zmiana st–ść.
Czy „gest” może być bezinteresowny?
Tak. Mówimy „bezinteresowny gest”, gdy ktoś pomaga bez oczekiwania nagrody. To jedno z najczęstszych połączeń z tym wyrazem.