Wizyta: składamy ją, odbywamy czy umawiamy?
Wizyta to odwiedziny u kogoś, spotkanie z lekarzem lub oficjalny pobyt gdzieś w określonym celu. Słowo pochodzi od łacińskiego *visitare*.
Wizyta to krótkie spotkanie z celem: towarzyskim, zdrowotnym albo urzędowym. W polszczyźnie „składa się wizytę”, ale „odbywa się wizytę lekarską”, bo każde zestawienie ma swoją ustaloną formę. Dobrze znać kolokacje.
- Odwiedziny. *Wpadła do nas z krótką wizytą.*
- Spotkanie u lekarza. *Mam wizytę u dentysty o dziesiątej.* Zobacz też lekarz.
- Oficjalny pobyt. *Prezydent złożył wizytę w stolicy sąsiedniego kraju.*
- Wizyta domowa. *Lekarz przyjeżdża na wizytę domową do chorego.*
Odmiana rzeczownika wizyta
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | wizyta | wizyty |
| Dopełniacz | wizyty | wizyt |
| Celownik | wizycie | wizytom |
| Biernik | wizytę | wizyty |
| Narzędnik | wizytą | wizytami |
| Miejscownik | wizycie | wizytach |
Wizyta w zdaniu
- Umówiłem się na wizytę w przyszłą środę.Przyimek „na” + biernik: na wizytę.
- Po wizycie u cioci poszliśmy na spacer.Miejscownik: po wizycie (t przechodzi w c).
- Czekam na wizytę, ale jeszcze nie dostałem terminu.Zob. [termin](/dictionary/termin) przy rejestracji.
Wizyta, wizytacja, odwiedziny
- Wizytacja to oficjalna kontrola, na przykład biskupa w parafii albo inspektora w szkole.
- Odwiedziny to zwykle liczba mnoga: *przyjdź w odwiedziny*, nie „w wizytę”.
- Wizytówka to mała karta z danymi, od „wizyty” jako dawnego zwyczaju zostawiania kartki u gospodarza.
- Kolokacje: *złożyć wizytę*, *umówić wizytę*, *odbyć wizytę*, *odwołać wizytę*.
- Gdy kogoś przyjmujemy, mamy w domu gościa.
Czy mówi się „zrobić wizytę”?
To potoczne i niezalecane. Poprawniej: złożyć wizytę (u kogoś) albo odbyć wizytę (np. lekarską).
Czy mówi się „w odwiedziny”, czy „w wizytę”?
Mówimy „w odwiedziny”, bo to słowo występuje niemal wyłącznie w liczbie mnogiej. „Wizyta” ma odcień bardziej oficjalny lub zadaniowy.