Uznanie: szacunek, akceptacja i „do uznania”

Uznanie to rzeczownik odczasownikowy, utworzony od *uznać*, czyli „przyjąć coś za prawdziwe, słuszne lub godne szacunku”. Używamy go zarówno w życiu codziennym, jak i w prawie czy dyplomacji. Najczęściej pojawia się w wyrażeniu „zdobyć uznanie”, co znaczy zasłużyć na szacunek innych. Zaskakująco często łączy się też z przyimkiem „do”, jak w zwrocie „do uznania”.

• Szacunek i aprobata. *Jego praca zyskała uznanie krytyków.*
• Formalne przyjęcie. *Uznanie państwa przez wspólnotę międzynarodową.*
• Własna decyzja. *Zrób to według własnego uznania.*
• Kolokwialnie: pochwała. *Szef wyraził uznanie za pomoc.*

Odmiana

Przykłady

• Jestem pod wielkim wrażeniem, z uznaniem kiwam głową.„Z uznaniem” opisuje sposób, w jaki ktoś zachowuje się wobec czegoś godnego szacunku.
• Reżyser zdobył uznanie publiczności.„Zdobyć uznanie” to utarte połączenie, typowe dla prasy kulturalnej.
• Wybór należy do twojego uznania.Zwrot „do czyjegoś uznania” znaczy „zależy od decyzji tej osoby”.

Uznanie, akceptacja, szacunek

• Uznanie — pozytywna ocena czyjegoś dorobku lub zasług.
• Akceptacja — zgoda na coś, bez wartościowania.
• Szacunek — postawa wobec osoby, szersza niż uznanie.
• Uznanie bywa wyrazem zasługi — a gdy chodzi o honorowanie, przyznaje się nagrodę.

Warto wiedzieć, że słowo ma bliskiego krewnego: „uznawać” to czasownik niedokonany, a „uznać” to dokonany. Pierwszy opisuje proces, drugi pojedynczy akt.