Zasługa: za co należy się uznanie?
Zasługa to dobry czyn lub osiągnięcie, które zasługuje na uznanie, a także wkład danej osoby w powodzenie jakiegoś przedsięwzięcia.
Zasługa to czyn albo osiągnięcie, które sprawia, że ktoś zasługuje na pochwałę, szacunek lub nagrodę. To słowo często występuje w liczbie mnogiej: mówimy o zasługach dla kraju, uczelni czy rodziny, a nie o jednej zasłudze. Bywa też użyte skromnie, gdy ktoś mówi „to nie moja zasługa”, żeby odsunąć od siebie pochwałę i przypisać sukces zespołowi.
- Dobry czyn, wkład. *Jego zasługą było otwarcie szkoły.*
- Przyczyna sukcesu. *To zasługa całego zespołu.*
- Powód do wyróżnienia (lm.). *Odznaczono go za zasługi dla kultury.*
Odmiana rzeczownika
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | zasługa | zasługi |
| Dopełniacz | zasługi | zasług |
| Celownik | zasłudze | zasługom |
| Narzędnik | zasługą | zasługami |
| Miejscownik | zasłudze | zasługach |
Zasługa w zdaniu
- To jej zasługa, że projekt się udał.Konstrukcja przypisuje komuś sukces; potoczna i neutralna.
- Order Zasługi przyznano za wybitne osiągnięcia.Nazwa odznaczenia pisana wielką literą.
- Zasłużył na uznanie swoją pracą.Czasownik „zasłużyć” wymaga przyimka „na” i biernika.
Zasłużyć i być zasłużonym
- Rodzina wyrazów: *zasługa*, *zasłużyć*, *zasłużony*, *niezasłużony*. Przymiotnik *zasłużony* bywa zarezerwowany dla osób o dużych osiągnięciach, na przykład „zasłużony działacz” lub „zasłużony sportowiec”.
- Pisownia: w celowniku i miejscowniku „g” zmienia się w „dz”: *zasługa – zasłudze*, tak jak *noga – nodze* i *droga – drodze*.
- Zasługa i wina: zasługa to ocena pozytywna, a wina negatywna. W tradycji państwowej nadaje się odznaczenia „za zasługi”.
Czy zasługa jest tym samym co wina?
Nie. Zasługa to coś pozytywnego, a wina dotyczy odpowiedzialności za zły czyn. Zasługa i wina to przeciwstawne oceny zachowania.
Czy zasługa ma liczbę mnogą?
Tak. Forma „zasługi” oznacza ogół dokonań, na przykład „zasługi dla nauki”, i jest w użyciu częstsza niż liczba pojedyncza.