Utrata: kiedy coś nam odbiera los lub własna nieuwaga
Utrata to stan lub czynność polegająca na tym, że się coś traci: pracę, zdrowie, pieniądze, przytomność, bliską osobę albo prawo.
Utrata to rzeczownik odczasownikowy od *utracić*. Para aspektowa *utracić – tracić* pokazuje, że polszczyzna odróżnia czynność dokonaną (utracić raz na zawsze) od trwającej (tracić stopniowo). Używamy go w kontekstach emocjonalnych i prawnych: utrata pracy, utrata zdrowia, utrata dowodu, utrata bliskiej osoby. Kiedy coś zniknie bezpowrotnie, mówimy o stracie.
- Pozbawienie czegoś. *Utrata pracy bywa dużym stresem.*
- Zgubienie przedmiotu. *Zgłoś utratę dokumentów w urzędzie.*
- Strata bliskiej osoby. *Przeżywa utratę ojca.*
- Wygaśnięcie prawa. *Jazda po alkoholu grozi utratą prawa jazdy.*
Odmiana rzeczownika
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | utrata | utraty |
| Dopełniacz | utraty | utrat |
| Celownik | utracie | utratom |
| Biernik | utratę | utraty |
| Narzędnik | utratą | utratami |
| Miejscownik | utracie | utratach |
Utrata w zdaniu
- Po utracie pracy musiał się przeprowadzić.Miejscownik w zwrocie *po utracie*.
- Zgłosił utratę telefonu na policji.Biernik *utratę*.
- Grozi mu utrata zdrowia.Dopełniacz zależny od rzeczownika: *utrata zdrowia*.
Utrata, strata i zguba
- Różnica: *utrata* podkreśla moment lub proces, w którym coś znika; *strata* częściej oznacza skutek, na przykład finansowy. *Zguba* to przedmiot, który zginął, i zwykle trafia do biura rzeczy znalezionych.
- Para aspektowa: *utracić* – *tracić*; *stracić* – *tracić*. Wszystkie trzy czasowniki mają ten sam rdzeń.
- Pisownia: przedrostek *u-* piszemy razem z rdzeniem: *utrata*, *utracić*, *utrwalić*.
Czy utrata i strata to to samo?
Nie zawsze. Utrata to czynność lub stan pozbawienia, a strata – to, co się traci, albo skutek tego.
Jak powiedzieć „lose” po polsku?
W zależności od kontekstu: *stracić* pracę, *zgubić* klucze, *przegrać* mecz.