Ton: dźwięk, sposób mówienia i dobry ton
Ton to dźwięk o określonej wysokości, a także sposób, w jaki ktoś mówi lub pisze. Używa się go też w znaczeniu odcienia barwy i obyczaju.
Ton wydaje się prostym słowem, ale ma mnóstwo zastosowań. Możesz mówić łagodnym tonem, grać czysty ton na skrzypcach i wybrać ciepły ton farby, a wszystko to jest to samo słowo. Łączy w sobie świat dźwięku, głosu i koloru.
- Dźwięk o określonej wysokości. *Skrzypce wydały czysty ton.*
- Sposób mówienia, intonacja. *Zmienił ton na ostrzejszy.*
- Odcień barwy. *Ściany mają ciepły ton beżu.*
- Styl zachowania. *Takie żarty nie są w dobrym tonie.*
Odmiana rzeczownika ton
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | ton | tony |
| Dopełniacz | tonu | tonów |
| Celownik | tonowi | tonom |
| Biernik | ton | tony |
| Narzędnik | tonem | tonami |
| Miejscownik | tonie | tonach |
Ton w zdaniach
- Nie podnoś na mnie tonu.Podnosić ton: mówić głośniej lub agresywniej.
- Jej głos miał smutny ton.Opis nastroju wypowiedzi.
- Pianista zagrał kilka tonów w górnym rejestrze.Dopełniacz liczby mnogiej: tonów.
Ton to nie tona
- Fałszywy przyjaciel. Angielski *ton* oznacza jednostkę masy, czyli po polsku tonę. Polski ton to dźwięk lub sposób mówienia.
- Dobry ton. Wyrażenie *w dobrym tonie* oznacza zgodne z zasadami kultury; przeciwne to *w złym tonie*.
- Nadawać ton. Kierować nastrojem lub modą w jakiejś grupie.
- Etymologia. Z greckiego *tónos* (napięcie, nacisk) przez łacinę. Stąd *tonacja* i *tonik*.
- Pisownia. Miejscownik: w tonie, w dobrym tonie.
Czym różni się ton od tonu głosu?
Ton to ogólna nazwa wysokości dźwięku lub nastroju wypowiedzi. „Ton głosu” podkreśla, że chodzi o sposób mówienia konkretnej osoby.
Co znaczy „nadawać ton”?
Wyznaczać styl lub kierunek, na przykład w modzie, rozmowie lub zabawie. Osoba nadająca ton jest liderem opinii.