Opieka: troska, która ma swój przypadek

Opieka to troska o osobę lub rzecz, która sama sobie nie poradzi. Czasownik „opiekować się” łączy się z narzędnikiem: opiekujemy się dzieckiem, a nie „dziecko”, i ten błąd zdarza się nawet rodzimym użytkownikom języka. Kto sprawuje opiekę, zostaje opiekunem.

• Troska o kogoś. *Dziecko potrzebuje stałej opieki.*
• Opieka prawna. *Sąd ustanowił opiekę nad małoletnim.*
• Opieka zdrowotna. *Dostęp do opieki medycznej jest ograniczony.*
• Ochrona, patronat. *Wszystko dzieje się pod opieką fundacji.*

Odmiana

Opieka w zdaniu

• Zajmuje się opieką nad osobami starszymi.Po „opieka” stoi „nad” + narzędnik.
• Pacjent jest pod stałą opieką lekarzy.„Pod opieką” = w czyjejś pieczy.
• Dziadkowie sprawują opiekę nad wnukami.Połączenie: sprawować opiekę.

Opieka, opiekun i opiekować się

Rodzina słów jest duża: opiekun, opiekunka, opiekuńczy, opiekować się. Zwróć uwagę na składnię: *opiekować się kim? czym?* (narzędnik), a rzeczownik „opieka” łączy się z „nad” + narzędnik. W miejscowniku zmienia się k → c: „w opiece”. W służbie zdrowia pacjent korzysta z opieki medycznej, a w urzędach działa opieka społeczna, która wspiera osoby w trudnej sytuacji.

W prawie rodzinnym rozróżnia się władzę rodzicielską, opiekę i kuratelę. Opieka dotyczy małoletnich bez rodziców oraz osób częściowo ubezwłasnowolnionych; sprawuje ją opiekun wyznaczony przez sąd.

Najczęstsze pytania