Kelner: od piwnicy do restauracyjnego stolika

Kelner to zawód, który wiąże się z obsługą gości w lokalu gastronomicznym. Niemieckie *Kellner* pochodzi od *Keller*, czyli „piwnica”: pierwszy kelner był więc dosłownie piwniczym, który wydawał wino i piwo. Do polszczyzny słowo weszło w XIX wieku.

• Osoba obsługująca gości. *Kelner przyniósł kartę dań.*
• Kelnerka (forma żeńska). *Kelnerka zapytała, czy podać deser.*
• Pracownik hotelowy lub bankietowy. *Do obsługi wesela zatrudniono sześciu kelnerów.*

Odmiana przez przypadki

Kelner w użyciu

• Poprosiliśmy kelnera o rachunek.Biernik: kogo? kelnera.
• Kelnerzy w tej restauracji są bardzo mili.Mianownik liczby mnogiej z końcówką -rzy.
• Zostawiliśmy kelnerowi napiwek.Celownik: komu? kelnerowi.

Jak się zwracać do kelnera?

Wołanie „kelner!” bywa odbierane jako mało grzeczne. Lepiej złapać kontakt wzrokowy i powiedzieć: „Przepraszam, czy mogę prosić rachunek?” albo „Proszę pana”. Od kelnera odróżniamy barmana, który przygotowuje napoje przy barze, i szefa kuchni, który nie obsługuje sali. Dobra obsługa jest często oceniana wysokością napiwku.

• Kelnerka — forma żeńska, równie często spotykana w menu i ogłoszeniach.
• Kelnerski — przymiotnik, np. *kelnerska serwetka*, *kelnerski fartuch*.
• Kelnerować — potocznie: pracować jako kelner, najczęściej dorywczo.

Warto pamiętać, że w polskich lokalach zamówienia składa się zwykle przy stoliku, a rachunek przynosi się na życzenie. Prośba „proszę o rachunek” jest w pełni uprzejma i nie wymaga dodatkowych wyjaśnień.