Karate: sztuka walki, czarne pasy i „pusta ręka”

Karate to sztuka walki, której nazwa po japońsku znaczy „pusta ręka”. Pierwotnie zapisywano ją znakami oznaczającymi „chińską rękę”, ale w latach trzydziestych XX wieku Japończycy zmienili znak na „pustą”, odrzucając odniesienie do Chin. Karate rozwinęło się na Okinawie.

• Japońska sztuka walki. *Syn trenuje karate od trzech lat.*
• Dyscyplina sportowa. *Karate pojawiło się na igrzyskach w Tokio.*
• Zajęcia lub sekcja sportowa. *Karate we wtorki o osiemnastej.*

Odmiana — rzeczownik nieodmienny

Karate w użyciu

• Mój kolega jest mistrzem karate.Forma nieodmienna we wszystkich przypadkach.
• Zdobyła czarny pas w karate.Pas stopniuje zaawansowanie ćwiczącego.
• Na zajęciach karate dzieci uczą się dyscypliny.Karate w funkcji określenia: „zajęcia karate”.

Karateka i japońskie słowa

• Karateka — osoba trenująca karate; to rzeczownik odmienny i może oznaczać mężczyznę lub kobietę (*ta karateka*).
• Dojo — sala treningowa, gi — strój, kata — układ ćwiczeń, osu — pozdrowienie.
• Pisownia — nazwy stylów (*shotokan*, *kyokushin*) zapisujemy małą literą, a nazwy federacji i klubów wielką.

W zawodach wyróżnia się dwie konkurencje: kata, czyli pokaz ułożonej sekwencji ruchów, i kumite, czyli walkę z przeciwnikiem. Strój jest biały, a kolor pasa wskazuje stopień zaawansowania: od białego aż po czarny, który nie oznacza końca nauki, lecz jej poważny początek.