Marsz: rytmiczny krok, wojskowy rozkaz i muzyka z pochodu
Marsz to równy, rytmiczny chód grupy, a także utwór muzyczny o takim rytmie. Wołane „Marsz!” to też polecenie, zwykle szorstkie.
Marsz to chód w równym rytmie, najczęściej grupowy, ale także rodzaj muzyki i wołanie przywołujące do porządku. Gdy rodzic woła „marsz do łóżka!”, nikt nie spodziewa się orkiestry dętej, tylko natychmiastowego posłuszeństwa. Słowo przyszło z niemieckiego *Marsch* i francuskiego *marche*.
- Pochód, wędrówka. *Marsz protestacyjny przeszedł przez centrum miasta.*
- Rodzaj muzyki. *Marsz Mendelssohna* rozbrzmiewa na weselach.
- Rozkaz (wykrzyknik). *Marsz stąd!* — ostra odprawa, potoczna.
- Sposób poruszania się. *Szli forsownym marszem przez cały dzień.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | marsz | marsze |
| Dopełniacz | marszu | marszów |
| Celownik | marszowi | marszom |
| Biernik | marsz | marsze |
| Narzędnik | marszem | marszami |
| Miejscownik | (o) marszu | (o) marszach |
W zdaniu
- Cała szkoła wzięła udział w marszu pamięci.Okolicznościowe, uroczyste.
- Marsz, ale już, do pokoju!Rozkaz; zdecydowany ton.
- Orkiestra zagrała marsz żałobny.Styl oficjalny, muzyczny.
Marsz, bieg i krok
Marsz różni się od biegu tym, że przynajmniej jedna stopa zawsze dotyka podłoża. W wojsku marsz ma ustalone tempo i długość kroku. Wyrażenie *marsz!* w komendzie jest skrócone z całej formuły, na przykład „Naprzód, marsz!”. Kto chce uniknąć szorstkości, zamiast „marsz stąd!” może powiedzieć „proszę wyjść”. Pisownia: *marsz* kończy się na sz, bo w odmianie dostajemy *marszu*, a nie *marżu*.
Czy „marsz” to rozkaz grzeczny?
Nie. Wołane „marsz!” jest szorstkie, więc używaj go tylko w żartach lub w musztrze.
Czym marsz różni się od spaceru?
Marsz ma rytm i cel, często grupowy; spacer jest swobodny i rekreacyjny.
Kto napisał słynny marsz weselny?
Felix Mendelssohn, w muzyce do „Snu nocy letniej”.