Drzwi: słowo, które istnieje tylko w liczbie mnogiej

Drzwi to jeden z najbardziej wyjątkowych rzeczowników polszczyzny. Mimo że drzwi w pokoju są zwykle jedne, mówimy o nich zawsze w liczbie mnogiej: „zamknij drzwi”, „otwórz te drzwi”.

• Przegroda zamykająca wejście. *Drzwi do łazienki są zepsute.*
• Przenośnie: szansa lub dostęp. *Ta praca otworzyła mu drzwi do kariery.*
• Pojazdy: wejście do wnętrza. *Drzwi pociągu zamykają się automatycznie.*

Odmiana

Przykłady użycia

• Ktoś stoi pod drzwiami i puka.Pod drzwiami to utrwalone określenie miejsca.
• W domu mamy troje drzwi: wejściowe, balkonowe i do piwnicy.Liczebniki zbiorowe: dwoje, troje drzwi.
• Zatrzasnął za sobą drzwi i wyszedł.Czasownik „zatrzasnąć” używamy z biernikiem.

Liczebniki i frazeologia

Przy rzeczownikach pluralia tantum stosujemy liczebniki zbiorowe: *dwoje drzwi, troje drzwi, czworo drzwi*, a nie „dwie drzwi”. Najczęstsze zwroty to wyważać otwarte drzwi (próbować rozwiązać coś, co już dawno rozwiązano) i trzasnąć drzwiami (wyjść oburzonym). Rzeczownik pochodzi od prasłowiańskiego *dvьri*, a stąd np. rosyjskie *двери*. Pokrewne wyrazy to okno i klucz, z którym drzwi zamykamy.

Zwrotów z drzwiami jest wiele: zamknąć komuś drzwi przed nosem (odmówić rozmowy), drzwi się nie zamykają (o kimś, kto bez przerwy mówi) i na drzwiach (na samych drzwiach, na przykład ogłoszenie). Zdrobnienie drzwiczki też występuje wyłącznie w liczbie mnogiej.