Blask – światło, które olśniewa, i słowo o dwóch twarzach
Blask to silne, jasne światło lub połysk albo wspaniałość i okazałość w sensie przenośnym.
Blask to światło, które nie tylko oświetla, ale też zachwyca. Mówimy „blask słońca”, „blask świec” i „blask sławy”, bo każdy z nich odciąga wzrok od otoczenia. Słowo jest poetyckie, ale żyje także w codziennej polszczyźnie, w reklamach i opisach urody: blask skóry, blask włosów. Starsze teksty dodają do niego epitety: złoty, księżycowy, olśniewający.
- Intensywne światło. *Blask słońca odbijał się od wody.*
- Połysk powierzchni. *Podłoga lśniła blaskiem.*
- Wspaniałość, okazałość (przenośnie). *Wieczór odbył się w blasku chwały.*
- Wyraz oczu. *Miał w oczach blask radości.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | blask | blaski |
| Dopełniacz | blasku | blasków |
| Celownik | blaskowi | blaskom |
| Narzędnik | blaskiem | blaskami |
| Miejscownik | blasku | blaskach |
Blask w zdaniach
- W blasku świec rozmowa toczyła się spokojniej.Atmosfera: miękkie, ciepłe światło.
- Tracił blask jak zużyta moneta.Przenośnia: zanik atrakcyjności.
- Gwiazda wystąpiła w blasku fleszy.Zwrot „w blasku fleszy” znaczy: pod okiem fotografów.
Blask w frazeologii
- Blaski i cienie – pozytywy i negatywy czegoś: *blaski i cienie życia na wsi*.
- Blask chwały – dawna, patetyczna formuła o sławie.
- Tracić blask – tracić urok lub atrakcyjność.
- Rodzina słów. *Błysk, błyszczeć, błyskotliwy* mają wspólny prasłowiański korzeń *blěsk-*, więc błysk to krótka forma blasku.
- Pokrewne wpisy: światło i słońce.
Blask czy błysk?
Blask trwa i rozlewa się, błysk jest krótki i nagły: błysk flesza, blask księżyca.
Czy „blask” zawsze jest pozytywny?
Najczęściej tak, ale w zestawieniu „blaski i cienie” pojawia się razem z negatywami. Czasem mówi się też o „zimnym blasku”, który budzi niepokój.