Mevrouw: van ‘mijn vrouwe’ tot gewone beleefdheid
Mevrouw is de beleefde aanspreekvorm voor een volwassen vrouw, ook als je haar naam niet kent.
Mevrouw gebruik je om een vrouw beleefd aan te spreken of over haar te praten. Het woord is een samentrekking van mijn vrouwe, dus ooit sprak je letterlijk tot een dame van stand. Tegenwoordig is het een gewone beleefdheidsvorm voor elke volwassen vrouw. Bij de afkorting schrijf je mw. of mevr., met punt, en in brieven wordt het volledig uitgeschreven.
- Beleefde aanspreekvorm. *Mevrouw, uw tas ligt hier.*
- Titel voor een gehuwde of ongehuwde vrouw. *Mevrouw De Vries heeft gebeld.*
- Voor de echtgenote. *Meneer en mevrouw Smit.*
Vormen
| Kenmerk | Vorm | Voorbeeld |
|---|---|---|
| Lidwoord | de | de mevrouw |
| Meervoud | mevrouwen | meer mevrouwen |
| Afkorting | mevr. of mw. | mw. Jansen |
| Tegenstelling | meneer | meneer en mevrouw |
| Aanhef | Geachte mevrouw | in een brief |
Voorbeeldzinnen
- Goedemiddag, mevrouw.Beleefde groet in een winkel.
- Mevrouw Jansen is er nog niet.Met achternaam; hoofdletter bij de naam.
- Beste mevrouw, bedankt voor uw bericht.Vaste aanhef in een zakelijke mail.
Mevrouw naast juffrouw
Vroeger onderscheidde men *mevrouw* (gehuwd) en *mejuffrouw* of *juffrouw* (ongehuwd). Dat onderscheid verdween: tegenwoordig is mevrouw de neutrale titel. In Vlaanderen en Nederland geldt hetzelfde: mevrouw is overal de standaard, ook in zakelijke brieven en bij loketten. Het mannelijke tegenstuk is meneer, en in chiquere taal komt het woord dame voor. Vergelijk ook met vrouw, dat geen titel is maar een gewoon zelfstandig naamwoord.
Schrijf je mevrouw met een hoofdletter?
Nee, alleen aan het begin van een zin of bij gebruik als titel voor een naam.
Is mejuffrouw verouderd?
Ja, ze wordt nauwelijks nog gebruikt.