Vrouw: van 'vrouwe des huizes' tot gewoon mens
Een vrouw is een volwassen persoon van het vrouwelijk geslacht. Het woord wordt ook gebruikt voor een echtgenote.
Het woord vrouw heeft een opmerkelijke geschiedenis. In het Middelnederlands betekende het 'vrouwe', een dame van stand, terwijl het alledaagse woord voor 'volwassen vrouw' toen 'wijf' was. Gaandeweg gingen de twee woorden van betekenis wisselen: vrouw werd het neutrale woord, wijf kreeg een negatieve klank.
- Volwassen persoon van het vrouwelijk geslacht. *Er stonden vier vrouwen bij de bushalte.*
- Echtgenote. *Ik ga met mijn vrouw naar Brussel.*
- Als aanspreking of aanduiding. *Wat vindt die vrouw daarvan?*
Vormen
| Kenmerk | Vorm | Voorbeeld |
|---|---|---|
| Lidwoord | de vrouw | De vrouw leest. |
| Meervoud | vrouwen | Veel vrouwen. |
| Verkleinwoord | vrouwtje | Een oud vrouwtje. |
| Samenstelling | huisvrouw | Zij is huisvrouw. |
| Samenstelling | vrouwenvoetbal | Vrouwenvoetbal groeit. |
Voorbeelden uit het dagelijks gebruik
- Mijn vrouw komt morgen thuis.Neutraal en alledaags; in formele teksten kom je ook 'echtgenote' tegen.
- Elke vrouw heeft recht op gelijk loon.Formeel, juridisch en maatschappelijk.
- Dat vrouwtje woont hier al dertig jaar.Verkleinwoord, meestal vriendelijk bedoeld.
Vrouw, vrouwe, mevrouw en meisje
Het woord mevrouw is een samentrekking van 'mijn vrouwe'. De oude vorm vrouwe leeft voort in 'Onze-Lieve-Vrouw' en in titels voor een dame van stand. Een jonge vrouw noemen we vaak een meisje, maar dat woord is voor volwassenen soms verkleinend. Voor een aanspreking is mevrouw in Nederland en Vlaanderen vrijwel overal het gewone woord.
Wat is het verschil tussen vrouw en dame?
Dame klinkt beleefder en formeler; vrouw is neutraal en breder te gebruiken.
Waarom is wijf een scheldwoord geworden?
Het woord werd door de eeuwen heen negatiever geladen en klinkt nu vaak denigrerend, behalve in oude teksten en vaste uitdrukkingen.