Tekst — łacińska tkanina w świecie słów

Tekst pochodzi z łacińskiego *textus*, czyli „tkanina, splot”, od czasownika *texere* — tkać. Zdania w tekście łączą się jak nici w materiale, a gdy nić się plącze, cały splot traci sens. Z tego samego korzenia pochodzą „tekstylia”.

• Napisana treść. *Przeczytaj uważnie ten tekst.*
• Słowa piosenki. *Znasz tekst tej piosenki?*
• Wiadomość (potocznie). *Wysłał mi krótki tekst.*
• Mowa, kwestia (potocznie). *Dobry tekst!*

Odmiana

Przykłady użycia

• Autor napisał tekst w jedną noc.Rejestr neutralny; praca twórcza.
• W tekście jest kilka błędów.Miejscownik „w tekście”, z alternacją st:śc.
• Opowiedział świetny tekst o przeprowadzce.Potocznie: żart lub opowieść.

Tekst i spółgłoski

Warto zwrócić uwagę na miejscownik: „w tekście”, bo zbitka „st” zmienia się w „ść”, a dopiero potem pojawia się końcówka -e. Taką samą alternację zobaczysz w słowie „most — na moście” czy „kość — o kości”. Zapamiętaj ją raz, a nie pomylisz się w żadnym z podobnych słów. Z tekstem wiążą się też przymiotnik „tekstowy” i rzeczownik „tekstura”. Pokrewne pojęcia to zdanie, cytat i pismo. W piśmie urzędowym spotkasz też wyrażenie „tekst jednolity”, czyli ujednoliconą wersję aktu prawnego.