Tatuaż: słowo przywiezione z wysp Pacyfiku
Tatuaż to trwały rysunek lub napis wykonany pod skórą za pomocą igły i barwnika, ozdoba ciała noszona od tysięcy lat.
Tatuaż to rysunek wprowadzony pod skórę. Nazwa dotarła do Europy z wysp Pacyfiku: polinezyjskie *tatau* usłyszeli podróżnicy, a polskie słowo przyszło przez francuskie *tatouage*. Tatuaże miały dawniej znaczenie rytualne, dziś są najczęściej ozdobą lub osobistym symbolem. Sam zabieg wymaga sterylnych narzędzi, a gojenie trwa kilka tygodni; pigment trafia do głębszej warstwy skóry, dlatego rysunek się nie zmywa.
- Wzór pod skórą. *Ma tatuaż na ramieniu.*
- Czynność. *Zdecydował się na tatuaż.*
- Czasem: wzór tymczasowy. *Dzieci kleją tatuaże zmywalne.*
- W szerszym sensie. *Napis stał się jego życiowym tatuażem.*
Odmiana rzeczownika
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | tatuaż | tatuaże |
| Dopełniacz | tatuażu | tatuaży |
| Celownik | tatuażowi | tatuażom |
| Narzędnik | tatuażem | tatuażami |
| Miejscownik | tatuażu | tatuażach |
| Wołacz | tatuażu! | tatuaże! |
Tatuaż w zdaniu
- Zrobił sobie tatuaż z datą urodzenia córki.Biernik równy mianownikowi.
- Zdjęcie przedstawia mężczyznę z tatuażem.Narzędnik po *z*.
- Nie lubię tatuaży na twarzy.Dopełniacz liczby mnogiej: *tatuaży*.
Skąd *tatuaż* i jak go pisać?
- Etymologia: polinezyjskie *tatau* trafiło do angielskiego jako *tattoo* i do francuskiego jako *tatouage*. Polszczyzna przejęła formę z francuską końcówką *-aż*, jak w *makijaż*.
- Pisownia: zawsze *ż*, nie „rz”: *tatuaż*, *tatuażu*. Podobnie *garaż*, *masaż*.
- Pochodne: *tatuować*, *tatuowany*, *tatuażysta* (osoba wykonująca tatuaże).
Czy poprawnie mówi się „tatuaże” czy „tatuaży”?
Obie formy są poprawne w różnych przypadkach: *tatuaże* to mianownik i biernik mnogi, *tatuaży* – dopełniacz.
Czy tatuaż to to samo co tattoo?
Znaczenie jest takie samo, ale w polszczyźnie standardowej używa się słowa *tatuaż*, a *tattoo* to zapożyczenie angielskie.