Sport — od angielskiego sport, a nie od polskiego wyrazu
Sport to ogół ćwiczeń fizycznych i rywalizacji uprawianych dla zdrowia, przyjemności lub osiągnięć, a także konkretna dyscyplina.
Sport trafił do polszczyzny z angielskiego w XIX wieku, razem z modą na wyścigi konne i zawody. Uprawiać sport znaczy dziś nie tylko rywalizować, ale też po prostu się ruszać. Słowo ma w polszczyźnie wiele pochodnych: sportowiec, sportowy, sportowo.
- Ogół ćwiczeń i rywalizacji. *Sport uczy dyscypliny.*
- Konkretna dyscyplina. *Jej ulubionym sportem jest pływanie.*
- Zajęcie dla przyjemności. *Dla niego wspinaczka to sport, nie praca.*
- Zabawa, rozrywka (potocznie). *Robię to dla sportu, nie dla pieniędzy.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | sport | sporty |
| Dopełniacz | sportu | sportów |
| Celownik | sportowi | sportom |
| Biernik | sport | sporty |
| Narzędnik | sportem | sportami |
| Miejscownik | sporcie | sportach |
Przykłady użycia
- Uprawiam sport trzy razy w tygodniu.Naturalne połączenie; nie mówimy „robić sport”.
- W sporcie liczy się wytrwałość.Miejscownik „w sporcie” — alternacja t:ć w „sporcie”.
- Dzieci mają dziś za mało sportu w szkole.Dopełniacz po „mało”.
Jak się łączy słowo sport?
Z czasownikiem „uprawiać”: *uprawiać sport*, a nie „robić”. Przy konkretnych dyscyplinach używamy: *grać w piłkę*, *jeździć na rowerze*, *trenować pływanie*. Dla drużynowej rywalizacji liczy się wspólny trening oraz drużyna, a efekt często widać po meczu. Zwróć uwagę na miejscownik: „w sporcie”, nie „w sportu”, oraz na przymiotnik „sportowy”, który pisze się przez jedno „t”, tak jak rzeczownik.
Czy mówimy „robić sport”?
Lepiej „uprawiać sport” albo „ćwiczyć”. „Robić sport” brzmi potocznie i niektórzy uznają je za kalkę.
Skąd pochodzi słowo sport?
Z angielskiego *sport*, które wywodzi się od średniowiecznego *disport*, czyli „rozrywka”.