Fotel — od francuskiego krzesła po stanowisko prezesa

Fotel kojarzy się z wygodą: miękkie siedzisko, oparcie i podłokietniki. W polszczyźnie to także synonim władzy, bo o ważnym stanowisku mówimy, że ktoś „zajmuje fotel”. W salonie stoi obok sofy i naprzeciw telewizora, a w polityce pojawia się w nagłówkach o zmianach w rządzie. Do codziennych rzeczy należy też krzesło, tyle że bez podłokietników.

• Mebel do siedzenia z oparciem i podłokietnikami. *Babcia czyta w fotelu przy oknie.*
• Wyspecjalizowane siedzenie. *Fotel dentystyczny, fotel kierowcy.*
• Stanowisko lub mandat (przenośnie). *Stracił fotel ministra.*

Odmiana przez przypadki

Przykłady użycia

• Usiadł w fotelu i zamknął oczy.Przyimek „w” z miejscownikiem: w fotelu.
• Walczą o fotel prezydenta miasta.Użycie przenośne, typowe dla prasy.
• Kupiliśmy nowy fotel do biura.Rzeczownik rodzaju męskiego, nieżywotny: biernik = mianownik.

Skąd się wziął fotel

Polski fotel przyszedł z francuskiego *fauteuil*. Francuzi wzięli to słowo od dawnego frankijskiego określenia składanego krzesła, z którego powstał też angielski *faldstool*. Pierwotnie fotel był więc meblem dla osoby ważnej, siedzącej wyżej niż reszta towarzystwa. Stąd przenośne znaczenie stanowiska dobrze pasuje do jego dziejów. Ciekawe, że polska pisownia jest uproszczona do postaci słyszanej w wymowie: „fo-tel”.