Duma, pycha i Duma Państwowa: słowo o dwóch obliczach

Duma to poczucie własnej wartości, satysfakcja z czyichś osiągnięć albo wyniosłość; także ukraińska pieśń epicka i parlament w Rosji.

Duma to uczucie satysfakcji z siebie lub z kogoś bliskiego. Może być dobra, jak duma z dziecka, albo zła, jak wyniosła duma przechodząca w pychę. Słowo ma też korzenie myślowe: pochodzi od rdzenia oznaczającego myśl.

Odmiana

PrzypadekLiczba pojedynczaLiczba mnoga
Mianownik (co?)dumadumy
Dopełniacz (czego?)dumydum
Celownik (czemu?)dumiedumom
Biernik (co?)dumędumy
Narzędnik (czym?)dumądumami
Miejscownik (o czym?)dumiedumach

Przykłady użycia

Duma, dumać i Duma Państwowa

Prasłowiański rdzeń *duma* oznaczał myśl, rozmyślanie. Stąd czasownik dumać („rozmyślać”) i rosyjska *Duma* – dawna rada, później parlament. W polszczyźnie znaczenie przesunęło się ku uczuciu: od pysznego myślenia o sobie po poczucie godności i satysfakcji. W literaturze „duma” to też ukraińska pieśń epicka, związana z kozakami. Powiązane są honor oraz wstyd, które stanowią jej przeciwieństwo.

Czy duma to zawsze wada?

Nie. Zdrowa duma z osiągnięć jest czymś dobrym; zła jest pycha.

Czym duma różni się od pychy?

Duma opiera się na rzeczywistych osiągnięciach, pycha na przekonaniu o własnej wyższości.

Czy „Duma i uprzedzenie” to dosłowne tłumaczenie?

Tak, polski tytuł odpowiada angielskiemu *Pride and Prejudice*: duma i uprzedzenie.

Źródła

WhatsAppXTelegramFacebook

Więcej słów 4-literowych