Czy cud to zawsze sprawa wiary?
Cud to zdarzenie niezwykłe, którego nie da się łatwo wyjaśnić prawami natury. W języku potocznym nazywa się tak też coś wyjątkowo udanego lub pięknego.
Cud to słowo, które w słowniku pracuje w dwóch światach. W religii oznacza zdarzenie przekraczające prawa natury, w mowie codziennej — coś tak udanego, że aż trudno w to uwierzyć. Dlatego powiemy zarówno „cud uzdrowienia”, jak i „ta zupa to cud”.
- Zdarzenie nadprzyrodzone. *Wierni mówili o cudzie w Lourdes.*
- Rzecz niezwykła, mało prawdopodobna. *Cudem uniknął wypadku.*
- Ktoś lub coś wspaniałego (potocznie). *Ten kolor to cud!*
- Dzieło o niezwykłej wartości. *Siedem cudów świata.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | cud | cuda |
| Dopełniacz | cudu | cudów |
| Celownik | cudowi | cudom |
| Biernik | cud | cuda |
| Narzędnik | cudem | cudami |
| Miejscownik | o cudzie | o cudach |
Cud w zdaniu
- To prawdziwy cud, że nikomu nic się nie stało.Dopełnienie cudu często z czasownikiem być.
- Ocalał cudem.Narzędnik użyty jak przysłówek: cudem znaczy „w niezwykły sposób”.
- Cud nad Wisłą to bitwa warszawska z 1920 roku.Nazwa historyczna, wielka litera tylko w pierwszym słowie.
Zwroty ze słowem cud
- Cud nad Wisłą — zwycięstwo Polaków w bitwie warszawskiej w 1920 roku.
- Cud gospodarczy — nagły, silny rozwój kraju.
- Cuda wianki — fantastyczne, mało wiarygodne opowieści.
- Cud, miód i orzeszki — wszystko jest wspaniale. Powiedzenie ma lekko ironiczny wydźwięk.
- Przymiotnik cudowny oznacza ten sam zachwyt, ale w odniesieniu do magii lub Boga chodzi już o zdarzenia sakralne.
Dlaczego mówimy w cudzie, a nie w cudu?
Bo d zmienia się w dz przed końcówką -e miejscownika: o cudzie, o chłodzie, o ludzie.
Czy cud to to samo co zjawisko?
Nie. Zjawisko ma wyjaśnienie naukowe, a cud w sensie religijnym wykracza poza prawa natury.