Córka: dlaczego pisze się przez „ó” i co ma wspólnego z firmą?
Córka to dziewczyna lub kobieta w relacji do swoich rodziców. W języku biznesu „spółka córka” oznacza przedsiębiorstwo zależne od większej firmy matki.
Córka wygląda na proste słowo, ale ma kilka przenośni. W świecie biznesu istnieje „firma matka” i „spółka córka”, a w literaturze „córka marnotrawna” wraca do domu po błędach.
- Dziewczyna w relacji do rodziców. *Ich córka ma dziesięć lat.*
- Przenośnie: coś zależnego. *Spółka córka podlega zarządowi spółki matki.*
- Zdrobnienia: córeczka, córunia. *Tata niesie córeczkę na barana.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | córka | córki |
| Dopełniacz | córki | córek |
| Celownik | córce | córkom |
| Narzędnik | córką | córkami |
| Miejscownik | córce | córkach |
| Wołacz | córko! | córki! |
Przykłady użycia
- Mam dwie córki i jednego syna.Liczba mnoga i biernik takie same jak mianownik.
- Córko, chodź tu na chwilę!Wołacz zachowuje ciepły, rodzinny ton.
- Jej córka jest lekarką.Zwróć uwagę na formę „lekarką” w narzędniku.
Pisownia i pokrewne słowa
Litera „ó” w słowie córka nie zamienia się w „u”, choć w wymowie brzmi tak samo. Zapis z „ó” trzeba po prostu zapamiętać, bo to pisownia historyczna, a dla porównania istnieje książkowa i poetycka forma córa. Ciekawostką jest zwrot córka marnotrawna, odmiana biblijnego „syna marnotrawnego”, który odszedł z rodzinnego domu. Pokrewne słowa to matka i syn, a całą grupę łączy rodzina.
W mowie pojawiają się też spieszczenia: córeczka, córunia, córcia. Mówimy je do małych dzieci albo czule do dorosłych. W dokumentach używa się formy neutralnej: „córka Anny Kowalskiej”, w deklinacji zachowując wielką literę tylko przy nazwisku.
Jak odmienić „córka” w dopełniaczu liczby mnogiej?
Poprawna forma to „córek”: dwie córki, ale pięć córek i wiele córek.
Czy „córa” i „córka” to to samo?
Znaczenie jest podobne, ale „córa” brzmi uroczyście lub żartobliwie, a „córka” jest formą neutralną.