Bunt: sprzeciw wobec władzy, nastolatka i… wiązka
Bunt to zbiorowy lub indywidualny sprzeciw wobec władzy, zasad albo autorytetu; w znaczeniu technicznym także wiązka czegoś, np. bunt drutu.
Bunt to zdecydowany sprzeciw wobec władzy, reguł lub autorytetu. Słowo ma dwa oblicza: dla historyka to powstanie przeciw władcy, dla rodzica – wiek dojrzewania dziecka, które mówi „nie”. W warsztacie znaczy jeszcze coś innego: zwój liny albo drutu.
- Powstanie przeciw władzy. *Bunt chłopów został stłumiony.*
- Sprzeciw wobec zasad. *Bunt nastolatka bywa męczący dla rodziców.*
- Wiązka, zwój (techniczne). *Bunt drutu leżał na magazynie.*
- W połączeniu „bunt na statku”. *Bunt załogi zakończył rejs.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik (co?) | bunt | bunty |
| Dopełniacz (czego?) | buntu | buntów |
| Celownik (czemu?) | buntowi | buntom |
| Narzędnik (czym?) | buntem | buntami |
| Miejscownik (o czym?) | buncie | buntach |
| Wołacz (o!) | buncie | bunty |
Przykłady użycia
- W buncie nastolatków nie ma nic dziwnego.Miejscownik: „w buncie” (t przechodzi w c).
- Marynarze podnieśli bunt przeciwko kapitanowi.Stała konstrukcja: „podnieść bunt”.
- Dziecko zbuntowało się przeciw zakazom.Czasownik dokonany: zbuntować się; niedokonany: buntować się.
Skąd bunt i jak mówić
Słowo wywodzi się z niemieckiego *Bund* („związek, wiązka”). To dlatego bunt oznacza i wystąpienie, i zwój liny czy drutu: oba znaczenia przyszły z jednego źródła. W dawnych tekstach spotkasz także formy zbuntować się, buntownik i buntowniczka. Do tej samej rodziny należą: *buntownik*, *buntowniczy*, *zbuntowany*. Podobne sytuacje opisują strajk, czyli zorganizowane przerwanie pracy, oraz władza, przeciwko której ludzie się buntują.
Czym bunt różni się od strajku?
Bunt jest zwykle gwałtowniejszy i spontaniczny, a strajk to zorganizowane przerwanie pracy w określonym celu.
Jak odmienić „bunt” w miejscowniku?
W buncie, o buncie. Pamiętaj o wymianie t na c.