Klei: de grond waar Nederland op rust

Klei is een fijne, kleverige grondsoort die vochtig te kneden is en gebakken hard wordt. Er wordt keramiek en baksteen van gemaakt.

Klei is een fijne, kleverige grondsoort die zacht wordt als ze nat is en hard als ze droogt of gebakken wordt. Ons woord is verwant aan *kleven*: klei is letterlijk 'wat blijft plakken'. Een groot deel van Nederland ligt op kleigrond, vooral in Zeeland, Friesland en de Betuwe.

Vormen van klei

VormWoordVoorbeeld
Lidwoordde kleiNatte klei.
MeervoudkleisoortenVeel soorten klei.
VerkleinwoordkleitjeZelden.
Samenstellingkleigrond, kleiduifKleiduiven schieten.
BijvoeglijkkleiigKleiige grond.

Klei en de Nederlandse bodem

Meer over klei

Klei is in Nederland geen alledaagse gast maar de grondstof van de lage landen. Rivierklei en zeeklei vormen vruchtbare polders. Kleiduiven zijn schijven die in de schietsport als doelwit worden weggeslingerd; ze dragen de naam van het oorspronkelijke materiaal. Wie door klei loopt, voelt het kleven. In Vlaanderen spreekt men van leem voor een mengsel van klei en zand, al wordt *klei* ook daar gebruikt. Vergelijk ook zand en grond.

Is klei hetzelfde als leem?

Niet helemaal. Leem is een mengsel van klei, zand en slib, klei bestaat uit zeer fijne deeltjes.

Hoe wordt klei hard?

Door te drogen en vooral door te bakken bij hoge temperatuur, zodat het keramiek wordt.

Bronnen

WhatsAppXTelegramFacebook

Meer woorden van 4 letters