Wróg: kto nim jest i jak pisać „ó” w tym słowie
Wróg to osoba lub grupa działająca przeciw komuś, nieprzyjaciel. W przenośni także coś, co szkodzi, np. wróg zdrowia.
Wróg to ktoś, kto chce nam zaszkodzić. Ta sama wymiana ó–o, którą widać w „wróg — wroga”, pomaga zapamiętać pisownię przymiotnika „wrogi”. Słowo dotyczy zarówno wojen, jak i codziennych sporów.
- Przeciwnik w walce. *Wróg zaatakował o świcie.*
- Osoba niechętna. *Zrobił sobie wrogów w pracy.*
- Coś szkodliwego (przenośnie). *Cukier to wróg zdrowia.*
- Kraj lub strona w konflikcie. *Armia wroga.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | wróg | wrogowie |
| Dopełniacz | wroga | wrogów |
| Celownik | wrogowi | wrogom |
| Biernik | wroga | wrogów |
| Narzędnik | wrogiem | wrogami |
| Miejscownik | wrogu | wrogach |
Przykłady użycia
- Uznano go za wroga publicznego numer jeden.Stałe wyrażenie z prasy.
- Wrogowie zaczęli się wycofywać.Liczba mnoga osobowa: „wrogowie”.
- Śmierć nie jest wrogiem, lecz kresem.Przenośnia filozoficzna.
Wróg i jego rodzina słów
- Przymiotnik wrogi — *wrogie nastawienie*.
- Rzeczownik wrogość — niechęć, agresja.
- Wrogo — przysłówek, np. *wrogo nastawiony*.
- Przeciwieństwem wroga jest sojusznik, o którym mówi sojusz, a samą konfrontację opisuje walka.
- W wojsku nazwa „wróg” oznacza przeciwną stronę, gdy ktoś służy w wojsku.
- W polszczyźnie istnieje też powiedzenie, że „wróg mojego wroga jest moim przyjacielem”, które opisuje tymczasowe sojusze i bywa cytowane w polityce.
- Przymiotnik „wrogi” dotyczy też sytuacji i atmosfery, np. wrogie przejęcie firmy lub wrogie środowisko.
Dlaczego pisze się „wróg”, a nie „wrug”?
Bo „ó” wymienia się na „o”: wróg → wroga, wrogi. To reguła ó–o, więc piszemy „ó”.
Jak brzmi liczba mnoga?
Wrogowie. To forma męskoosobowa, np. „wrogowie przybyli”, w odróżnieniu od „wrogie armie”.
Czy „wróg” to to samo co „przeciwnik”?
Wróg niesie silniejszy ładunek emocjonalny niż przeciwnik, który może być po prostu stroną w sporcie.