Wieść czy wiadomość? O słowie, które wędruje szybko

Wieść brzmi dziś nieco archaicznie, ale ma stałe miejsce w polszczyźnie. W zwrocie „dobre wieści” słowo zachowuje urok dawnej mowy, gdy nowiny rozchodziły się od człowieka do człowieka. W nagłówkach zdarza się je spotkać częściej niż w rozmowie.

• Wiadomość. *Przyszła wieść o ślubie.*
• Pogłoska. *Po wsi poszła wieść o wypadku.*
• Informacja z odległego miejsca. *Wieść z frontu.*
• Czasownik „wieść”. *Wieść prosty żywot.*

Odmiana

Zwroty

• Niosę dobrą wieść.Zwykle w liczbie mnogiej: „dobre wieści”.
• Wieść gminna głosi, że pójdzie na emeryturę.Utrwalony związek: „wieść gminna” — plotka.
• Nie miała od niego żadnej wieści.Dopełniacz po zaprzeczeniu.

Uwaga na pisownię i znaczenie

• Wieść (rzeczownik) i wieść (czasownik: prowadzić) brzmią i piszą się tak samo.
• W czasowniku: *wiodę, wiedziesz*, ale w rzeczowniku *wieści*.
• Nie myl z wieś (wieś), czyli miejscowością rolniczą.
• Wieść gminna to wiadomość rozchodząca się w środowisku, zwykle niepotwierdzona.

W literaturze słowo często pojawia się w opisach scen, gdy posłaniec przynosi nowiny. W prasie występuje w tytułach rubryk, np. „Wieści z regionu”. Mimo to w mowie codziennej dominują „wiadomość”, „news” albo „informacja”.

Wieść jest też rzeczownikiem rodzaju żeńskiego z grupy na spółgłoskę miękką, podobnie jak *pieśń*, *kość* czy *miłość*. Dlatego odmienia się w liczbie pojedynczej niemal zawsze tak samo, a różnice widać dopiero w narzędniku: „z dobrą wieścią”.