Werdykt — „prawdziwie powiedziane”, czyli orzeczenie
Werdykt to ostateczna decyzja sądu, jury lub komisji; potocznie także zdecydowana opinia wyrażona na jakiś temat.
Werdykt to rzeczownik o ciekawej budowie. Wywodzi się z łacińskiego wyrażenia *vere dictum*, czyli „prawdziwie powiedziane”, a do polszczyzny przyszedł przez angielskie *verdict*. Pierwotnie werdykt ogłaszała ława przysięgłych: to ona mówiła „winny” albo „niewinny”, a sędzia dopiero potem wydawał wyrok. Dziś używamy go także o decyzji jury w konkursie.
- Orzeczenie przysięgłych. *Ława przysięgłych ogłosiła werdykt.*
- Decyzja komisji lub jury. *Werdykt jury zaskoczył publiczność.*
- Ostateczna ocena. *Czekam na werdykt specjalistów.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | werdykt | werdykty |
| Dopełniacz | werdyktu | werdyktów |
| Celownik | werdyktowi | werdyktom |
| Narzędnik | werdyktem | werdyktami |
| Miejscownik | werdykcie | werdyktach |
Przykłady
- Sąd ogłosi werdykt w piątek.Język prasy sądowej; w polskich sądach zwykle mówi się „wyrok”.
- Nie zgadzam się z werdyktem sędziów.Przyimek „z” wymaga narzędnika: z czym?
- Werdykt jest jednoznaczny.Styl oficjalny, publicystyczny.
Werdykt czy wyrok?
- Werdykt — orzeczenie o winie lub niewinności; często słowo z procesów amerykańskich.
- Wyrok — orzeczenie sądu zawierające karę; patrz wyrok.
- Decyzja — szersze pojęcie; decyzja może dotyczyć każdej sprawy.
- W Polsce nie ma ławy przysięgłych, dlatego prawnicy mówią o wyroku, a „werdykt” kojarzy się z procesami w USA i filmami sądowymi.
Zwróć uwagę na pisownię: wer-dykt, z „d” w środku, które przypomina łacińskie *dictum*. Końcowe „kt” bywa mylone z „kd” przy szybkim pisaniu.
Czy w polskim prawie istnieje werdykt?
Formalnie rządzi nim „wyrok”. Słowo „werdykt” funkcjonuje w prasie i w opisach procesów przed ławą przysięgłych w innych krajach.
Jak brzmi miejscownik?
„W werdykcie”, z przemianą „t” w „c”: werdykt → werdykcie.