Suknia ślubna, balowa i wieczorowa. Czym jest suknia?
Suknia to elegancka, zwykle długa sukienka noszona na ważne okazje, taka jak suknia ślubna, balowa lub wieczorowa.
Suknia to uroczysta odzież damska, która kojarzy się z balem, ślubem lub galą. Nazwa pochodzi od *sukna*, czyli grubej tkaniny wełnianej, z którą jest spokrewniona także słynna krakowska hala Sukiennice. Dawniej suknią nazywano każde wierzchnie ubranie, także męskie, a dziś to słowo zarezerwowane jest dla stroju wyjątkowego i eleganckiego. Przypomina je wesele, gdy panna młoda wchodzi w białej sukni.
- Elegancka długa sukienka. *Wybrała suknię z granatowego jedwabiu.*
- Strój ślubny. *Suknia ślubna była uszyta na miarę.*
- Dawne okrycie wierzchnie. *Rycerz zarzucił na zbroję długą suknię.*
Odmiana rzeczownika
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | suknia | suknie |
| Dopełniacz | sukni | sukien |
| Celownik | sukni | sukniom |
| Biernik | suknię | suknie |
| Narzędnik | suknią | sukniami |
| Miejscownik | sukni | sukniach |
Suknia w zdaniu
- Na bal założyła długą suknię z trenem.Po „założyć” używamy biernika: *suknię*.
- Szyje suknie wieczorowe dla klientek z całej Polski.Liczba mnoga w znaczeniu produkcji lub oferty.
- W szafie wisi pięć sukien.Dopełniacz liczby mnogiej bywa niespodzianką: *sukien*, nie „sukni”.
Suknia, sukienka i sukno
- Sukienka nie jest po prostu „małą suknią”: to codzienny odpowiednik, zwykle krótszy i prostszy.
- Etymologia: *suknia* i *sukno* mają wspólny rdzeń; od tej tkaniny pochodzą też *sukiennik* i *Sukiennice*.
- Pisownia: w formach liczby mnogiej tylko dopełniacz ma końcówkę zerową: *sukien*; pozostałe formy mają *-ni-*.
Czy mówi się „suknia” czy „sukienka” o stroju ślubnym?
Zwykle *suknia ślubna*, bo to strój uroczysty; *sukienka ślubna* brzmi niezręcznie.
Czy suknia ma związek z kostiumem?
Pośrednio: kostium może oznaczać strój teatralny, w tym bogatą suknię sceniczną.