Korekta: poprawianie błędów, które widzi tylko drugie oko
Korekta to sprawdzanie i poprawianie tekstu pod kątem błędów, a ogólniej każda zmiana mająca coś naprawić lub wyrównać.
Wydawnictwo oddaje książkę do korekty, bo autor sam nie wyłapie własnych literówek. Słowo „korekta” pochodzi od łacińskiego corrigere, ‘prostować’, i do dziś oznacza prostowanie tekstów, planów lub kursów. Kto robi korektę, jest korektorem.
- Sprawdzanie tekstu. *Korekta wydawnicza.*
- Zmiana, poprawka. *Korekta planu budżetu.*
- Poprawka kursu. *Korekta kursu statku.*
- Zmiana wyglądu lub wartości. *Korekta cen.*
Odmiana
| Przypadek | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownik | korekta | korekty |
| Dopełniacz | korekty | korekt |
| Celownik | korekcie | korektom |
| Biernik | korektę | korekty |
| Narzędnik | korektą | korektami |
| Miejscownik | korekcie | korektach |
Przykłady użycia
- Tekst przeszedł dwie korekty.Liczba mnoga, język wydawniczy.
- Rząd zapowiedział korektę budżetu.Styl urzędowy.
- Potrzebna jest korekta kursu.Przenośnie: zmiana kierunku działań.
Korekta, redakcja i adiustacja
Wydawcy rozróżniają kilka etapów pracy nad tekstem. Redakcja zmienia treść i układ, korekta poprawia błędy w pisowni, interpunkcji i składzie, a adiustacja dopasowuje tekst do formy książki. Do korekty pasuje słowo błąd, a od niej pochodzi czasownik korygować, a nie „korektować”. W miejscowniku następuje zmiana: *w korekcie*, grupa kt przechodzi w kc. Poza wydawnictwem słowo trafia do finansów (*korekta prognozy*), medycyny (*korekta wzroku*) oraz fotografii (*korekta kolorów*). Podobny charakter ma słowo zmiana, choć korekta zwykle jest niewielka i służy poprawie, a nie przebudowie. Dobrze wykonana korekta to praca niewidoczna: czytelnik zauważa ją dopiero wtedy, gdy jej zabraknie. Dobra korekta bywa ostatnim etapem przed drukiem.
Czy korekta i redakcja to to samo?
Nie. Redakcja poprawia treść i styl, korekta wyłapuje błędy językowe i techniczne.
Jak nazwać osobę robiącą korektę?
Korektor lub korektorka.