Getuige: wie iets zag of hoorde

Een getuige is iemand die bij iets aanwezig was en erover kan vertellen. In de rechtszaal is dat een persoon die onder ede verklaart, bij een huwelijk een persoon die de echtverbintenis bevestigt. Het woord is afgeleid van het werkwoord *getuigen*.

• Ooggetuige of oorgetuige. *Een getuige zag de auto wegrijden.*
• Getuige bij een huwelijk. *Mijn zus was mijn getuige.*
• Voorzetsel, blijkens. *Getuige zijn woorden is hij ontevreden.*
• Iemand die zijn geloof uitdraagt. *Zij getuigde in de kerk van haar geloof.*

Vormen

Voorbeelden

• Er zijn geen getuigen van het ongeluk.Journalistieke taal; getuigen oproepen is een vaste handeling.
• Getuige haar rode ogen had ze gehuild.Voorzetselgebruik: getuige betekent blijkens en komt vooral in geschreven taal voor.
• Wil jij mijn getuige zijn op de bruiloft?Warm en informeel; bij een huwelijk zijn getuigen verplicht.

Een woord, drie rollen

Getuige is een woord met meerdere werkwoorden en voorzetsels. Het werkwoord *getuigen* betekent verklaren of aantonen: de rechtbank hoort wat iemand kan getuigen. Een getuigenis is wat een persoon zegt gezien te hebben; een bewijs kan ook een voorwerp zijn. Een getuige vertelt bij de rechter onder ede wat hij weet, terwijl een bruiloftsgetuige een ceremoniële rol heeft: voor een huwelijk heb je getuigen nodig. Let op de uitspraak: de klemtoon ligt op de tweede lettergreep, ge-TUI-ge. In de kerk gaat *getuigen* over het uitdragen van je geloof, een betekenis die ook in de uitdrukking *getuigen van iets* doorklinkt.